บทที่ 494

“แดร์ริล นายคิดว่านายสามารถทำลายกลค่ายกลแปดมารพสุธาได้ไหม?” โซรันถาม

“ผม… คิดว่างั้นนะ” แดร์ริลตอบ

เสียงหัวเราะดังลั่น เจ้าโง่นี่ช่างโอ้อวดดีจริง! แม้แต่หกสำนักหลักยังไม่สามารถทำลายกลของมันได้ ช่างกล้าบอกว่าเขาสามารถทำได้อย่างนั้นหรอ?

ซูซานถอนหายใจ “แดร์ริล นายยังเด็ก ก่อนหน้านี้ฉันสอนนายแค่ไม่กี่วิชาค่ายกลง่าย ๆ อย่ามั่นใจนักเลย เราเพิ่งจะสะกิดชั้นแรก ๆ ของค่ายกลเอง ค่ายกลแปดมารพสุธานั้นซับซ้อนมาก แม้แต่ฉันก็ยังไม่สามารถทำลายมันได้เลย”

โอฟีเลียจ้องไปที่แดร์ริล มันย่ำแย่อยู่แล้วที่ลูกศิษย์ทั้งสองคนของเธอถูกจับตัวไป ตอนนี้แดร์ริลกำลังพยายามสร้างปัญหาอีก เธอจะไม่โกรธได้อย่างไร?

เธอพูด “แดร์ริล ตอนที่ฉันรับนายเป็นศิษย์ ฉันไม่เพียงแต่สอนนายทำโอสถ ฉันยังสอนนายเกี่ยวกับการดำเนินชีวิตและการเป็นคนดีอย่างไรอีกด้วย จำไว้นะ สิ่งที่ดีนั่นไม่เคยมาพร้อมกับความโอ้อวด”

แดร์ริลยักไหล่ เขาพูด “ท่านอาจารย์ ผมไม่ได้กำลังโอ้อวด ผมเข้าใจว่าคุณรู้สึกยังไงตอนนี้ แต่ไม่ต้องกังวล หุบเขานรกจะหายไปในสองวัน มันจะถูกคนอื่นทำลาย”

เขากำลังวางแผนที่จะให้เพื่อนที่อยู่ประตูสุราลัยทำลายหุบเขานรกและช่วยชีวิตลูกศิษย์สองคนที่ถูกจับ หลังจากนั้นโอฟีเลียอาจจะให้สมุนไพรหยินนพเก้าแก่เขา

เสียงหัวเราะดังลั่นมากขึ้น หุบเขานรกจะหายไปในสองวัน นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน?

ซูซานพลันขมวดคิ้วและส่ายหัว แดร์ริลนั้นฉลาดแต่เขาชอบโอ้อวดมากเกินไป เธอถาม “แดร์ริล นายรู้ได้ยังไงว่าหุบเขานรกจะถูกทำลายในสองวัน”

แดร์ริลยิ้มและพูดว่า “ไม่มีอะไรมาก ผมคาดการณ์จากสภาพอากาศ หุบเขานรกได้สูญเสียอำนาจของตัวมันเอง อีกสองวันจะเกิดภัยพิบัติขนาดใหญ่” เขาชี้ไปบนฟ้า