บทที่ 505

เดคแลนและคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึงงัน พวกเขาชำเลืองมองกันอย่างขื่นขม

มันไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมาจากตระกูลที่ร่ำรวย! มันก็ค่อนข้างจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเมื่อเปรียบเทียบกันระหว่างสินทรัพย์สุทธิสองหมื่นล้านเหรียญกับเงินสดสองหมื่นล้านเหรียญ!

แม้แต่ตระกูลที่มีอิทธิพลบารมีมากที่สุด ก็ยังมีเงินสดแค่เพียงสามล้านเหรียญ มันยังไม่ใกล้เคียงกับความเป็นไปได้ที่จะมีถึงสองหมื่นล้านเหรียญ!

อย่างไรก็ตามพวกเขาตกอยู่ในสถานะที่ไม่สามารถจะปฏิเสธกับข้อเสนอได้!

"พวกแกมีเงินไหมหรือว่าไม่มี?" โอเชี่ยนข่มขู่ เขาหมดความอดทน

"มี มี..." เดคแลนผู้ซึ่งกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ ตะโกนวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะเขาบังคับตัวเองให้ฉีกยิ้ม "พวกคุณให้เวลาพวกเราเพื่อรวบรวมเงินสักสองสามนาทีได้ไหม?"

โอเชี่ยนโบกมืออย่างหมดความอดกลั้น "พวกแกมีเวลาสิบนาที เร็วเข้า"

เขาลดกระบี่ลง ขณะลูกสมุนสองคนหยิบเก้าอี้มาให้หัวหน้าของพวกเขา โอเชี่ยนและริเวอร์นั่งลง

เดคแลนลุกขึ้นอย่างขวัญหนีดีฟ่อ และโบกมือเรียกเพื่อนร่วมห้องมารวมตัวกันรอบ ๆ ตัวเขา

"เราจะทำยังไงกันดี?"

เหล่าเด็กนักเรียนถกเถียงกันในความตื่นตระหนก

แม้แต่เคนท์ก็ยังรู้สึกประหม่าขณะเขากระซิบ "ฉันเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับฝาแฝดพาวเตอร์ พวกเขาสร้างชื่อเสียงในยุทธภพเมื่อนานมาแล้วกับเรื่องที่พวกเขามีพลังอำนาจและความโหดเหี้ยม ฉันคิดว่าพวกเขาอำลาวงการไปแล้วเพราะพวกเขาไม่ได้มีความเคลื่อนไหวอะไรในช่วงสองปีที่ผ่านมา ฉันคิดไม่ถึงว่าจะมาเห็นพวกเขาเป็นผู้บงการสำนักชายฝั่ง!"

เขากล้ำกลืนน้ำลายอึกใหญ่ และยิ้มเจื่อน ๆ ตอนเขากำลังจะเสนอคำแนะนำต่อไป "ฉันคิดว่าพวกเราควรจะจ่ายเงินพวกมันไป มันไม่คุ้มที่เราจะต้องเสี่ยงชีวิตกับคนพวกนี้"

บรรดาเด็กนักเรียนต่างเงียบกริบ

พวกเขาเป็นแค่เพียงเด็กน้อยอ่อนปวกเปียก

อีเว็ตต์กัดริมฝีปากของเธอด้วยดวามมีศักดิ์ศรีและกล่าวอย่างหนักแน่น "พวกมันโลภมาก พวกมันตั้งราคาสูงขนาดนั้นก็แค่เพราะว่าพวกมันมีจำนวนคนเยอะกว่า เราจะจ่ายเงินให้พวกมันไม่ได้เด็ดขาด"

มันเป็นจำนวนเงินที่เยอะมหาศาลจนบ้าคลั่ง

เดคแลนและเคนท์ หน้าบึ้งตึงขณะพวกเขาให้คำแนะนำเธอ

"อีเว็ตต์ บรุษผู้ยิ่งใหญ่เคยกล่าวไว้ว่า อย่าสู้ในสงครามที่ไม่มีวันชนะ"

"ใช่เลย! ฝาแฝดคู่นั้นแข็งแกร่งเกินไปและยังมีลูกสมุนอีกมากมายเราไม่มีทางเอาชนะได้หรอก"

มันชัดเจนที่พวกเขาพร้อมจะยอมแพ้

อีเว็ตต์เลือดขึ้นหน้าด้วยความไม่เต็มใจ “นายก็มาจากตระกูลที่มีชื่อเสียงในเมืองตงไห่! นายจะยอมแพ้ที่ถูกรังแกในสวนหลังบ้านของตัวเองได้ยังไง? พวกนายมีความกล้ามากกว่านี้ได้ไหม?”