บทที่ 506

"แดร์ริลแกบ้าไปแล้วหรือไง?" เดคแลนหงุดหงิด เขาชี้ไปที่แดร์ริลและตะคอก "ทำไมพวกสำนักชายฝั่งจะต้องช่วยแกด้วย? แกคิดว่าแกเป็นใคร?"

'เขาจะต้องล้อกันเล่นอย่างแน่นอน' คนอื่น ๆ ก็ต่อว่าเขาเช่นกัน

"ที่รัก หยุดเถอะ..." ลิลี่กระทืบเท้าในความสิ้นหวัง ขณะกระตุกชายเสื้อของแดร์ริล หน้าของเธอเป็นสีแดงในความอับอาย เธออยากจะขุดหลุมและมุดตัวลงไปซ่อน เมื่อคนอื่น ๆ เอาแต่เยาะเย้ยแดร์ริล

"พอได้แล้ว! ไม่ต้องไปสนใจเขา" เดคแลนโบกมือปรามและตำหนิพวกเขา "ไปหาเงินกันเถอะ"

แดร์ริลถอนหายใจ ขณะแอบหยิบโทรศัพท์ออกมาพิมหาเซปไฟร์ ดิกสันอย่างลับ ๆ

ฝาแฝดพาวเตอร์ เดินมาหาพวกเขาเมื่อหมดเวลาสิบนาที พวกเขาลากกระบี่กับพื้นทำให้เกิดเสียงกึกก้องและสเก็ดไฟระหว่างเดินมา

"พวกนายมีเงินกันรึยัง มันก็แค่สองหมื่นล้านเอง เร็วหน่อย" โอเชี่ยนหมดความอดทน

แค่สองหมื่นล้าน?

เดคแลนและคนอื่น ๆ แทบอยากจะร้องไห้

'เงินมันไม่ได้งอกเงยออกมาจากต้นไม้นะโว้ย! แม้แต่คนรวยในทีวีก็ยังไม่สามารถจะควักเงินสดออกมาได้ถึงสองหมื่นล้านเหรียญ ต่อให้พวกเขาจะมีสินทรัพย์มูลค่าสุทธิหลายแสนล้านก็ตาม'

มูลค่าสุทธิทางทีวีหมายถึงสินทรัพย์ทางการเงินทั้งหมดของบุคคลรวมถึงบริษัท ทรัพย์สิน รถยนต์ และหุ้น แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ใครจะสามารถถอนออกมาเป็นเงินสดได้ถึงสองหมื่นล้าน!

เดคแลนเข้าหาโอเชี่ยนด้วยสีหน้าบึ้งตึงคิ้วพันกันและพยายามต่อรองกับเขา “หัวหน้า เราไม่มีเงินสดมากมายขนาดนั้นจริง ๆ”

"อะไรนะ?" สีหน้าท่าทางของโอเชี่ยนดูเคร่งขรึม "แกใช้เวลาสิบนาทีเพื่อกลับมาบอกฉันว่าแกไม่มีเงินงั้นหรือ? ชีวิตของแกมาถึงจุดจบอย่างแน่นอน!"

เขาต่อยหน้าเดคแลนไปสองที!

เขาทำฟันของเดคแลนหักไปสองสามซี่ และบรรดาเด็กนักเรียนแทบจะหมดสติเป็นลมจากความเจ็บปวด

"หัวหน้า ได้โปรด ช่วยหยุดก่อนครับ!" เดคแลนร้องคร่ำครวญในความปวดร้าว และเขาก็คุกเข่าลงอีกครั้ง "เบากว่านี้หน่อย ได้โปรด เจ้านาย? ได้โปรด ผมขอร้องคุณ..."

"ไปให้พัน!" โอเชี่ยนตะคอกและเตะเดคแลน หนุ่มน้อยนอนอนาถกองอยู่บนพื้น