บทที่ 52

แดร์ริลมุ่งหน้ามาที่ตำหนักไข่มุกหลังจากได้วางสาย

ทันทีที่เขาลงมาจากรถ ภาพที่เขาเห็นคือฝูงชนจำนวนมากด้านหน้าตำหันกไข่มุก คนที่ผ่านไปมาก็ดูจะให้ความสาใจเช่นกัน

เมื่อแดร์ริลเดินเข้าไป เขาก็เห็นเจ้าของร้านวัตถุโบราณร้านข้างเคียงกำลังพูดคุยด้วยความดุเดือด

"นี่มันต้องเป็นของปลอมแน่!"

"ใช่ มันดูเหมือนของปลอมเลย!"

เมื่อแดร์ริลเดินผ่านฝูงชนเข้ามาในร้าน เขาก็เห็นชายหัวล้านยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์โดยมีแจกันดินเผาในอ้อมแขน เขาดูเหมือนว่าจะต้องการขายแจกัน ในขณะที่คนรอบตัวของเขาต่างตั้งข้อสงสัยว่าของชิ้นนี้เป็นของจริงหรือไม่

คนตรงหน้าของชายหัวล้านคืออีวอน ยัง, ปีเตอร์ วิลเลียม และชายวันกลางคนอีกคนหนึ่ง

ชายวัยกลางคนนั้นสวมชุดจีนดั้งเดิมพร้อมแว่นตาหนึ่งคู่ ดูไปแล้วมีรูปลักษณ์คล้ายปรมาจารย์ เขาคือพ่อของอีวอน คิงส์ตัน ยัง เขาคือหัวหน้าของตระกูลยัง เป็นผู้ค้าวัตถุโบราณที่โด่งดังที่สุดในเมืองตงไห่! คิงส์ตันจ้องไปที่แจกัน

และยังมีอีกคนที่ดูคุ้นตาในฝูงชน

เธอคือเอลซ่า ลินดัน!

"ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ด้วยล่ะเนี่ย?"

แดร์ริลกำลังสงสัยในเรื่องนั้น แต่เมื่อคิดได้ว่า ตระกูลลินดันและตระกูลยังนั้นสนิทชิดเชื้อกัน เพราะฉะนั้นเอลซ่าจึงอาจจะมาที่นี่เพื่อไปเที่ยวกับอีวอน

ในขณะที่แดร์ริลคิด เขาก็แอบมองเอลซ่าด้วย

เอลซ่านั้นเป็นหญิงสาวที่งดงาม

และด้วยความงดงามนั้น เธอจึงยังคงงดงามไม่ว่าจะสวมใส่อะไร! เอลซ่าใส่ชุดเดรสสีไวน์แดงที่มีสายถักคล้องคอและทำผมถักเปีย เธอไม่ใช่แค่เพียงเซ็กซี่และมีเสน่ห์ แต่เธอยังสง่าและมีระดับ

เอลซ่าเองก็ประหลาดใจที่พบแดร์ริลเช่นกัน

"ทำไมเขามาอยู่ทีนี่?"

'เขามาที่นี่เพื่อหาเรื่องสนุกดูเหรอ?'

เอลซ่าพลันนึกไปถึงตอนที่แดร์ริลกล่าวถึงกำไลที่เธอให้คุณย่าตอนวันเกิดของเธอ โดยอะไรบางอย่างนั้น จึงทำให้เธอสนใจแดร์ริล

อย่างไรตาม แม้ทั้งสองจะเคยพบกัน แต่ก็ไม่ได้สนิทกันนัก ดังนั้น เอลซ่าจึงเพียงแค่คิด แต่ไม่ได้เข้าไปทักทายแดร์ริล

คิงส์ตันประเมินดูแจกันในมือของชายหัวล้าน ทุกคนรอบ ๆ ชูคอของตัวเองเพื่อดูมัน ทุกคนเงียบลงเพราะกำลังให้ความสนใจกับมันมาก บรรยากาศเริ่มเข้มข้นขึ้น

แม้แต่เจ้าของร้านวัตถุโบราณคนอื่นยังต้องกลั้นหายใจ