บทที่ 53

เอลซ่า ลินดัน ขมวดคิ้วขณะที่เธอยืนอยู่ข้าง ๆ

แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยได้คุยกับแดร์ริล แต่เธอก็ยังเป็นสมาชิกของครอบครัวลินดัน ถ้าแดร์ริลจะทำให้ตัวเองขายหน้า เธอจะไม่อายได้อย่างไร?

เมื่อคิงส์ตันตระหนักถึงตัวตนของชายหนุ่มคนนั้น และหลังจากช่วงเวลาสั้นๆ ของอาการงุนงงเขาก็พูดว่า "เธอเป็นลูกเขยของครอบครัวลินดันไม่ใช่เหรอ?"

ก่อนที่เขาจะดําเนินการต่อ อีวอนก็ขัดจังหวะเบา ๆ "คุณพ่อคะ เขาเป็นผู้ประเมินราคาวัตถุโบราณกิตติมศักดิ์ที่หนูจ้าง!"

'อะไร?!'

ทุกคนพยายามกลั้นการหัวเราะของพวกเขาเอง 'อะไรนะ? เขาเป็นผู้ประเมินราคาวัตถุโบราณที่มีชื่อเสียง? เหมือนขยะที่มีชื่อเสียงมากกว่าน่ะสิ ครอบครัวลินดันแทบรอไม่ไหวที่จะกําจัดเขาเพราะเขาไร้ประโยชน์! แต่อีวอนกลับทําให้เขาเป็นผู้ประเมินราคาโบราณกิตติมศักดิ์? ตลกชะมัด!'

คิงส์ตันถอนหายใจขณะที่เขาจ้องมองแดร์ริล แล้วเขาก็พยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรอีก

ทรัพย์สินของตระกูลยังนั้นอยู่ภายใต้การจัดการของอีวอน ยัง เธอทําได้ดีมาก "ในเมื่อลูกสาวผมจ้างชายหนุ่มคนนี้มา ผมคิดว่าเขาต้องเป็นคนที่มีความสามารถอยู่บ้าง?" แม้ว่าชื่อของแดร์ริลจะไม่ดีในเมืองตงไห่ แต่คิงส์ตันก็เชื่อในลูกสาวของเขา

ด้วยความยินยอมของคิงส์ตัน แดร์ริลจึงก้าวไปข้างหน้าและพิจารณาแจกันดินเผา!

ทุกคนเงียบลง

อย่างไรก็ตามบรรยากาศนั้นแตกต่างจากก่อนหน้านั้นอย่างชัดเจน

เมื่อคิงส์ตันหยิบแจกันขึ้นมา ทุกคนก็รออย่างเคารพ อย่างไรก็ตามในขณะนั้น พวกเขาดูแดร์ริลเหมือนเขาเป็นตัวตลก

ผู้ประเมินราคาวัตถุโบราณกิตติมศักดิ์?

เขาเนี่ยนะ?

'อีวอน ยัง นั้นอ่อนประสบการณ์เกินไป เธอต้องเชื่อชายหนุ่มคนนี้เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งก่อนแน่"

"มารอดูกันว่าเขาจะทําให้ตัวเองขายหน้าอย่างไร"

เจ้าของร้านขายวัตถุโบราณคนอื่นมีความคิดเดียวกัน

ในทางกลับกันอีวอนรออย่างกระวนกระวายใจ

เธอคิดว่าแดร์ริลมั่นใจกับสถานการณ์นี้มากเกินไป "ทําไมเขาถึงอยากดูมันอีกครั้งหลังจากที่คุณพ่อประเมินมันไปแล้ว?"

"พ่อจะโทษฉันแน่นอนถ้าเขาทําเรื่องผิดพลาด"

แดร์ริลศึกษาแจกันอย่างระมัดระวังสักสองสามวินาที จากนั้นเขาก็เอื้อมมือออกไปและลูบแจกันดินเผาสองสามครั้ง

"ทําอะไรน่ะ? นายจ่ายไหวเหรอ ถ้านายเกิดไปทำมันแตกเข้าน่ะ?" ชายหัวล้านโพล่งออกมา เขาบอกแดร์ริลออกอย่างรวดเร็ว