บทที่ 544

“อีวอน อย่าทำให้ผมกลัวสิ...” แดร์ริลน้ำตาซึมเมื่อเขาสำลักคำพูดของตัวเอง! เขารู้สึกราวกับว่าถูกแทงไปที่หัวใจ!

แดร์ริลรู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีวอนที่ค่อย ๆ โรยรินอย่างช้า ๆ

ตอนนั้นเอง อีวอนซบอ้อมแขนของแดร์ริล เธอรู้สึกเหนื่อยแต่ก็ฝืนยิ้มได้ในที่สุด “ฉัน… ฉันไม่เป็นไร ฉันแค่รู้สึกเหนื่อยมาก...”

“อีวอน ฟังผม คุณจะไม่เป็นอะไร พวกเราจะไม่เป็นอะไร...” เสียงของแดร์ริลสั่นในขณะที่เขาพูดอย่างแผ่วเบา

แม่ชีแห่งโชคชะตาหัวเราะอย่างเยือกเย็นก่อนที่แดร์ริลจะพูดจบ “ยังจะทำตัวเจ้าชู้แม้ว่าประตูความตายจะอยู่ตรงหน้า แดร์ริล วันนี้ไม่มีทางเลยที่แกจะหนีไปได้ ฉันต้องฆ่าแกแทนปู่ของแก นี่คือความอัปยศของตระกูลดาร์บี้”

แม่ชีแห่งโชคชะตาสะบัดข้อมือและดาบเล่มยาวก็ปรากฏในมือของเธอ หลังจากนั้นเธอก็ฟาดมันไปที่แดร์ริลอย่างไม่ลังเล

แดร์ริลกัดฟัน เขาไม่อยากยืดเวลาการต่อสู้ออกไปอีกแล้ว เขาสู้เธอกลับด้วยการเหวี่ยงดาบกลืนโลหิตไปที่แม่ชีแห่งโชคชะตา หลังจากนั้นก็ถือโอกาสหนีไปพร้อมกับอีวอนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา!

“อย่าขยับ!” แม่ชีแห่งโชคชะตาอยากจะไล่ล่าแต่เธอช้าเกินไป เมื่อแดร์ริลได้หายตัวไปท่ามกลางความมืดของค่ำคืน

เฮ่อ…

แดร์ริลหนีไปได้อีกครั้ง!

แม่ชีแห่งโชคชะตาไม่พอใจและถอนลมหายใจเฮือกยาวก่อนจะเลื่อนไปมองลีรอย

ทันใดนั้นเอง ลีรอยที่พึ่งจะดื่มด่ำพลังวิญญาณของอีวอนเสร็จและกำลังเตรียมการเลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์ยุทธขั้นที่สี่

แม่ชีแห่งโชคชะตาจ้องลีรอยด้วยความแปลกใจ “ท่านเจ้าสำนักเฮนเดอร์สันเป็นผู้เชี่ยวชาญยุทธอย่างแท้จริง เขาสามารถเลื่อนจากปรมาจารย์ยุทธขั้นที่หนึ่งเป็นปรมาจารย์ยุทธขั้นที่สี่ในเวลาเพียงไม่กี่วัน...” เธอคิด

…

ในขณะเดียวกัน แดร์ริลประคองอีวอนและวิ่งอย่างเร็วที่สุดเท่าที่เขาสามารถทำได้

ฝนไม่ตกที่เมืองตรงไห่มาครึ่งเดือนแล้วแต่วันนี้ก็เกิดพายุขึ้นอย่างกะทันหัน พายุนั้นช่างบังเอิญเหมือนกับอารมณ์ที่บ้าคลั่งของแดร์ริล

“อีวอน ได้โปรดรอหน่อยนะ เราใกล้จะถึงในเมืองแล้ว เกือบถึงโรงพยาบาลแล้ว รอหน่อยนะ” แดร์ริลพูดกับอีวอนอย่างสิ้นหวังขณะที่ร่างกายของเขาเปียกโชกไปด้วยฝน

อีวอนอยู่ในภาวะวิกฤต แต่เธอยังคงยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าของแดร์ริลอย่างอ่อนโยน “แดร์ริล ฉันไม่เคยคิดว่าฉันจะรักใครมากขนาดนี้ในชีวิต” เสียงของอีวอนแผ่วเบาและอ่อนแอแต่เธอก็พูดต่อ “ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉันคือการได้อยู่กับคุณ คือการที่ลืมตาขึ้นมาเห็นคุณทุกวัน แต่ความปรารถนานี้จะไม่มีวันเป็นจริง ฉัน… ฉันกำลัง...”