บทที่ 545

จิตใจของแดร์ริลสั่นไหวเมื่อได้ยินคำพูดของเชลลี่!

เชลลี่เป็นหมอที่เก่งที่สุดทั่วทั้งเมืองตงไห่ มันเป็นจุดจบที่แท้จริงถ้าเธอพูดว่ามันไม่มีความหวัง

แดร์ริลพูดอะไรไม่ออกเมื่อเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แทงลึกลงไปในอกและค่อย ๆ อุ้มอีวอนอย่างเงียบ ๆ ออกจากโรงพยาบาล

อีวอนพูดอย่างแผ่วเบา “แดร์ริล… อย่าเสียแรงเลย ฉัน… ฉันแค่อยากใช้เวลาช่วงสุดท้ายกับคุณ...”

แดร์ริลน้ำตาคลอเมื่อเขาเดินมาถึงทางเข้าของโรงพยาบาล “ไม่! ผมไม่เชื่อว่าคุณจะไม่รอด โรงพยาบาลนี้มันไร้ประโยชน์ ไปหาที่อื่นกันเถอะ อีวอน ช่วยรอหน่อยนะ...”

แดร์ริลอุ้มอีวอนและเดินรอบเมืองตงไห่เพื่อหาหมออย่างกับคนบ้าคลั่ง

ไม่รู้ว่าพวกเขาไปกี่โรงพยาบาล แต่ทั้งหมดให้คำตอบเดียวกันว่า “ฉันไม่มีความสามารถ” ลีรอบดูดดื่มพลังวิญญาณของอีวอนไปจนหมด มันเท่ากับว่าพลังชีวิตของเธอได้สูญสิ้นไปจากเธอแล้ว ไม่มีทางที่จะช่วยอีวอนได้แม้ว่าเทคโนโลยีทางการแพทย์จะล้ำหน้ามากแค่ไหน

แดร์ริลรู้สึกสิ้นหวังอย่างมากเมื่อเขาเดินออกจากโรงพยาบาลสุดท้าย เขาไม่สามารถระงับความโกรธได้อีกต่อไปและปล่อยมันทั้งหมดในเวลาเดียวกัน!

“อ๊า!”

แดร์ริลคำรามขึ้นไปบนฟ้าและเสียงของเขาสามารถได้ยินไปครึ่งเมืองตงไห่!

จิตใจของแดร์ริลว่างเปล่า ขณะเดียวกันเขาก็อุ้มอีวอนแน่นภายใตฝนที่ตกหนัก

“ผมขอโทษ อีวอน ผมขอโทษ...” ร่างกายของแดร์ริลสั่นสะท้านในขณะที่เขาขอโทษนับครั้งไม่ถ้วน อีวอนเลื่อนศรีษะขึ้นและจูบเขาก่อนที่เขาจะพูดขอโทษครั้งสุดท้ายจบ

“อืม...”

เสียงของแดร์ริลหยุดทันทีเมื่อเขารู้สึกถึงความหวานจากริมฝีปากของอีวอน

การจูบของพวกเขาจบลงในไม่ช้าและอีวอนก็แสดงถึงความรู้สึกรักใคร่เมื่อเธอนอนแนบไปกับแขนของแดร์ริล “แดร์ริล อย่ารู้สึกแย่เลย… ฉันรู้สึกค่อนข้างพอใจที่ได้อยู่ในอ้อมแขนของคุณ แค่กอดฉันไว้แบบนี้นะ...”

แดร์ริลรู้สึกแย่มากกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำพูดของเธอและกอดเธอแน่นขึ้นไปอีก

บอกไม่ได้เลยว่าพวกเขากอดกันนานเท่าไหร่ แต่แดร์ริลก็ตระหนักอะไรขึ้นได้กระทันหัน “โอ้ ใช่! พ่อทูนหัวต้องมีทางแก้แน่ ๆ ! พ่อทูนหัวรู้จักปราชญ์ยุทธมากมาย ต้องมีทางช่วยคุณแน่นอน!”