บทที่ 546

ขณะแดร์ริลกล่าว เขาก็คุกเข่าลงและโขกหน้าผากลงกับพื้นซ้ำไปซ้ำมา ในชั่วพริบตาหน้าผากของเขาก็เริ่มมีเลือดไหล แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใด ๆ

โซรันรู้สึกสงสารแดร์ริลและรีบรั้งเขาไว้ เขาหันกลับไปมองที่อีวอนและห้ามตัวเองไม่ได้ที่จะงวยงง

โซรันมองไปที่อีวอนด้วยความตกใจและไม่เชื่อสายตา “พลังจิตวิญญาณของสาวน้อยคนนี้ถูกดูดออกไปใช่ไหม?”

"พ่อทูนหัว มันพอจะมีทางช่วยชีวิตเธอไว้ได้ไหมครับ?" แดร์ริลวิตกกังวลขณะเขากล่าวถามในท่าทีมีความหวัง!

สีหน้าของโซรันไม่สบายใจขณะเขากล่าวอย่างเคร่งขรึม “มีข่าวลือเกี่ยวกับวิชามารเมื่อหลายศตวรรษก่อนเรียกว่าวิถีแห่งด้านมืด หลังจากบรรลุการบ่มเพาะแล้วผู้ที่ฝึกวิชานี้จำเป็นจะต้องดูดซับพลังจิตวิญญาณของใครอีกคนหนึ่ง หรือว่าสาวน้อยคนนี้ได้รับบาดเจ็บจากวิชามาร?”

โซรันอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและกล่าวต่อ “วิชามารนี้ร้ายกาจมาก เมื่อพลังจิตวิญญาณของใครก็ตามถูกดูดซับไป พวกเขาจะหมดเรี่ยวแรงและขยับเข้าใกล้ความตายอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครสามารถจะช่วยพวกเขาได้”

อะไร?

แดร์ริลตัวสั่นสะเทือน ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันทีขณะที่เขาร้องไห้และคุกเข่าลงกับพื้น “ได้โปรดพ่อทูนหัว คุณต้องหาวิธีให้ได้ ผมขอร้อง…”

โซรันรู้สึกหมดหนทางขณะเขาพยุงตัวแดร์ริลลุกขึ้น "แดร์ริลฉันไม่มีอะไรที่จะช่วยเหลือนายได้ มันไม่มีทางที่จะมีชีวิตรอด หลังจากโดนดูดซับพลังจิตวิญญาณออกไปหมด ดูจากสภาพของสาวน้อยคนนี้ฉันคาดคะเนได้แค่ว่าเธอจะอยู่ไม่ถึงคืนนี้ ฉันคิดว่า... นายควรเตรียมใจให้พร้อมในตอนที่เธอจากไป"

ตุ้บ!

ในขณะนั้น แดร์ริลรู้สึกราวกับว่าเขาสูญเสียเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาไปและฟุบลงกับพื้นอย่างหดหู่

แม้กระทั่งพ่อทูนหัวของเขาก็ไม่สามารถช่วยชีวิตอีวอนได้ ถ้าถึงอย่างนั้นมันก็ไม่มีทางแก้ไขอะไรได้จริง ๆ

ในขณะนั้น อีวอนแทบจะขยับปากไม่ได้แต่เธอก็พยายามฉีกยิ้ม “แดร์ริล… ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย ฉันอยากจะพักสักเดี๋ยว”

แดร์ริลรู้สึกมีอะไรมาติดอยู่ในลำคอและพยักหน้ากล่าว “โอเค ผมจะพาคุณไปที่ห้องเพื่อพักผ่อน” จากนั้นเขาก็อุ้มอีวอนไปหลังจากกล่าวจบประโยค

โซรันก็ร้องเรียกแดร์ริลในทันที เมื่อเขาเดินไปใกล้ทางเข้าของห้องโถง “แดร์ริล อยู่เป็นเพื่อนเธอ ถามเธอว่ามีความปรารถนาอะไรที่ยังไม่สำเร็จรึเปล่า…”

โซรันรู้สึกเสียใจก่อนจะกล่าวจบประโยคและทำได้เพียงแค่ถอนหายใจ