บทที่ 547

ดวงตาของแดร์ริลเปล่งประกายด้วยน้ำตาขณะที่เขายิ้มและพยักหน้า “ก็ได้ ๆ งั้นเรามาคุยกัน ผมฟังอยู่”

แดร์ริลกุมมืออีวอนขณะเขากล่าว

ในขณะนั้น มีความอบอุ่นมหาศาลลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง แต่ภายใต้ความอบอุ่นนี้ก็ยังมีความรู้สึกเศร้าโศกเล็กน้อย

อีวอนฉีกยิ้มขณะเธอมองไปที่แดร์ริลอย่างจริงจังและกล่าวเบา ๆ “แดร์ริล ความสัมพันธ์ของคุณกับลิลี่ไม่ค่อยราบรื่นสักเท่าไหร่ในครั้งก่อน และวิธีที่เธอทำกับคุณก็ไม่ได้น่าพอใจอีกด้วย ฉันเป็นห่วงมาก แต่ในเวลาเดียวกันฉันก็แอบอิจฉาเธอ ฉันคิดมาเสมอว่ามันจะดีแค่ไหนถ้าคุณได้เป็นสามีของฉัน ไม่ว่าคนอื่นจะพูดหรือคิดยังไงกับคุณ ฉันก็จะขออยู่เคียงข้างคุณเสมอ”

อีวอนถอนหายใจเบา ๆ และกล่าวต่อ “แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าความสัมพันธ์ของคุณกับลิลี่พัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น ในตอนที่แม่ชีแห่งโชคชะตาแทงคุณ ลิลี่ไม่ได้นอนเลยเป็นเวลาสองวันเต็ม ฉันรู้ได้ในทันทีว่าเธอห่วงใยคุณมากจริง ๆ ฉันโล่งใจที่คุณมีภรรยาที่แสนดีคอยดูแลและเอาใจใส่คุณ... คุณรู้ไหม… ความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉันก็คือการที่ฉันไม่ได้แต่งงานกับคุณ ฉันเสียใจจริง ๆ”

ในขณะนั้นอีวอนรู้สึกเหนื่อยล้ามากและรู้สึกอยากนอนหลับ

อย่างไรก็ตาม เธอไม่กล้าที่จะหลับตาลงเพราะเธอกลัวว่าจะไม่ได้เห็นหน้าแดร์ริลอีกเมื่อเธอผล็อยหลับไป

แดร์ริลรู้สึกสะเทือนใจเมื่อได้ยินกับคำพูดของเธอและกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ขณะที่น้ำตาไหลลงมาสู่ใบหน้าของเขา เขากุมมืออีวอนแน่นและกล่าว “อีวอนผมขอโทษ… ทั้งหมดมันเป็นความผิดของผม...”

ตุ้บ

ในขณะนั้น แดร์ริลคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างจริงใจกับน้ำตาที่คลอเบ้าและกล่าว “อีวอน คุณจะแต่งงานกับผมไหม?”

ร่างกายของอีวอนสั่นสะท้านขณะเธอท่วมท้นไปด้วยอาการตกใจและปิติยินดี “แดร์ริล… คุณ...”

"อีวอนคุณจะแต่งงานกับผมไหม?" แดร์ริลย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าที่มุ่งมั่น!

รอยยิ้มแห่งความเริงร่าปรากฏขึ้นทันทีบนใบหน้าอันซีดเสียวของอีวอนขณะเธอพยักหน้าอย่างไม่ลังเล “แต่งสิ"

ความปรารถนาสูงสุดของอีวอนคือการได้เป็นภรรยาของแดร์ริล และเธอคงอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเขาอย่างแน่นอน!