บทที่ 548

เป็นเวลาหัวค่ำ

หัวของแดร์ริลเหงื่อแตกพลั่กขณะเขาหอบถุงที่เต็มไปด้วยสิ่งของต่าง ๆ กลับไปที่คฤหาสน์คาร์เตอร์

เขาไปไล่กวาดต้อนซื้ออุปกรณ์จัดงานแต่งมามากมายอย่างเช่น เทียน ตะเกียงไฟ และเสื้อผ้า

แดร์ริลแบกของเหล่านั้นและรีบวิ่งกลับไปที่คฤหาสน์อย่างรวดเร็ว เนื่องจากเขาไม่มีเวลาเหลืออยู่กับอีวอนมากนัก และเขาต้องการใช้ทุกวินาทีกับเธอให้มีค่ามากที่สุด

เมื่อแดร์ริลเดินเข้าไปในห้อง เขาเห็นซาร่ากำลังเดินเข้ามาหาเขา

“พี่ชาย!” ซาร่าร้องเรียกหาด้วยรอยยิ้มและกล่าวถาม “ทำไมนายซื้อของมาเยอะจัง? พวกนี้มันคืออะไร? ของขวัญพวกนี้เอามาให้ฉันรึเปล่า?”

ซาร่าเริงร่าที่ได้ยินจากแม่บ้านว่าแดร์ริลกลับมาแล้ว เธอจึงเดินตามหาเขา

แดร์ริลฉีกยิ้มและกล่าว “ฉันกำลังจะแต่งงานในวันนี้และของพวกนี้เป็นอุปกรณ์จัดงานแต่ง”

“ว้าว นายกำลังจะแต่งงาน!”

ซาร่าตกตะลึงและกล่าวถามอย่างตื่นเต้น “จะมีแขกมาเยอะไหม? ฉันมั่นใจว่ามันจะต้องครื้นเครงมากแน่!”

แดร์ริลขบริมฝีปากและส่ายหัวของเขา “ฉันไม่อยากจะให้มันคึกครื้น ไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากเธอ”

ซาร่ากระโดดเต้นเป็นลิงโลด เมื่อได้ยินกับคำกล่าวของแดร์ริล “ฉันรู้แค่คนเดียวงั้นเหรอ? งั้นฉันก็จะได้ไปงานแต่งของนายใช่ไหม?” ซาร่ากล่าวถามด้วยความกระตือรือร้นในดวงตาของเธอ

แดร์ริลถอนหายใจและยิ้มอย่างเคอะเขิน “งั้นมาสิ” แดร์ริลกล่าวขณะกำลังกลับไปที่ห้องของเขา

มันคงใช้เวลาพอสมควรที่จะตกแต่งห้องจัดงานพิธีวิวาห์ และด้วยความช่วยเหลือของน้องสาวทูนหัวของเขา แดร์ริลก็จะสามารถใช้เวลากับอีวอนได้มากขึ้น

ซาร่าตื่นเต้นเป็นอย่างมากและเดินเข้าไปในห้องกับแดร์ริลอย่างมีความสุข อย่างไรก็ตาม เธอไม่รู้ว่าอีวอนได้รับบาดเจ็บแสนสาหัสและอาจจะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงคืนนี้

อีวอนเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าแดร์ริลกลับเข้ามาแล้ว รอยยิ้มบาง ๆก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเสียวของเธอ อย่างไรก็ตามเธอรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นซาร่าเดินตามแดร์ริลมาจากข้างหลัง “เด็กคนนี้คือ…”