บทที่ 568

’อะไร? เขาจับผู้หญิงมาไว้ให้ฉันงั้นเหรอ?’ แดร์ริลคิดขณะตกตะลึงงัน

“เชสเตอร์ นายจับใครมา?” เขาถามอย่างใคร่รู้

เชสเตอร์สูดลมหายใจเข้า “น้องชาย อย่าถามอะไรมากมายนักเลย เดี๋ยวนายก็รู้เองตอนเจอเธอ มาเร็วเข้า ฉันจะรออยู่ที่เกาะตำหนักอมตะ” จากนั้นเขาก็วางสาย

แดร์ริลส่ายหัวและมองไปที่แด๊กซ์ พวกเขาจัดกระเป๋าและมุ่งหน้าออกไปเกาะอมตะ

เป็นเวลาเที่ยงของวันถัดมา อากาศแจ่มใสในเมืองตงไห่ คลื่นลมทะเลก็เงียบสงบ

ไม่ไกลจากทะเลก็มีชาวประมงมากมายง่วนอยู่กับการหาปลา

ประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนสำนักประตูสุราลัย ได้กำจัดสำนักชายฝั่งพรรคมารผู้ชั่วร้าย บรรดาชาวประมงต่างรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งเกินคำบรรยาย เรือทุกลำมีธงเก้ามังกรผดุงความยุติธรรมโบกสะบัดอยู่ไสวอย่างภาคภูมิใจ

ท่ามกลางบรรดาเรือหลายลำที่ลอยอยู่ในทะเล เรือลำหนึ่งโดดเด่นแหวกออกมามันมีใบเรือสีแดงและมีขนาดใหญ่กว่าเรือของชาวประมงคนอื่น ๆ แดร์ริลและแด็กซ์ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กันบนดาดฟ้าเรือ มองดูทิวทัศน์ อย่างไรก็ตาม พวกเขาเคร่งขรึมเป็นอย่างยิ่ง ด้านหลังของพวกเขาคือโลงศพซึ่งแด๊กซ์สั่งให้คนของเขาประกอบขึ้นมา ภายในโลงศพนั้นคือ คัลลัม เวบบ์

เกาะอมตะอยู่ห่างจากเมืองตงไห่ 1,000 กิโลเมตร ดังนั้นพวกเขาจึงต้องใช้โลงศพเพื่อรักษาสภาพศพสำหรับการเดินทางที่ยาวนานเช่นนี้

การเดินทางทั้งหมดเป็นไปอย่างราบรื่นและคลื่นลมทะเลก็สงบ หลังจากผ่านไปวันหรือสองวันบนคลื่นน้ำทะเล ในที่สุดพวกเขาก็เห็นเกาะอันวิจิตรงดงามอยู่กลางมหาสุทร มันคือเกาะอมตะ

เรือเข้าเทียบชายฝั่งอย่างช้า ๆ และแดร์ริลก็เห็นว่ามีคนหลายร้อยคนยืนเรียงแถวอยู่บนฝั่ง พวกเขาคือผู้ติดตามของนิกายตำหนักอมตะและทุกคนต่างก็สวมใส่เครื่องแบบเต็มยศ ผู้นำพวกเขาเป็นชายอายุยี่สิบปีไว้ทรงผมถักเปีย

แดร์ริลและแด๊กซ์ก้าวลงจากเรืออย่างรวดเร็ว ขณะชายผมถักเปียเข้ามาใกล้พวกเขา เขากล่าวทักทายอย่างสุภาพ “พวกท่านสองคนคือประมุขสำนักแดร์ริล ดาร์บี้ และ ท่านแด๊กแซนเดอร์สใช่ไหม?”