บทที่ 578

"อดีนา... อดีนา..."

เชสเตอร์โอดครวญขณะเขากอดรัดร่างอันไร้ชีพจรของอดีนา น้ำตาของเขาไหลนองหน้าไม่หยุดหย่อน มันเป็นภาพที่สะเทือนจิตใจ

เชสเตอร์นั้นทุกข์ระทมอย่างยากลำบากที่จะทำใจกับการจากไปของคัลลัม เวบบ์ หลังจากที่ได้เป็นพี่น้องร่วมสาบานกับแดร์ริลและแด๊กซ์เขาก็รู้สึกชุ่มชื่นหัวใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่การที่ได้มาเห็นร่างอันไร้วิญญาณของอดีนานั้นมันเหมือนกับกระสุนอีกนัดที่ยิงเจาะทะลุขั้วหัวใจของเขา

"อดีนา อย่ามาหลอกฉันเลย ฉันขอร้อง ลืมตามขึ้นมาเถอะ ได้โปรด..." น้ำเสียงของเชสเตอร์แหบแห้งตัวเขาสั่นเทา

ในหัวของแดร์ริลและแด๊กซ์นั้นว่างเปล่า พวกเขาสร่างเมาในทีนที

เชสเตอร์เคยบอกว่าอดีนาใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตเธออยู่บนเกาะอมตะ เธอนั้นเป็นมังสวิรัติและไม่เคยแม้แต่เหยียบมดตายเธอคือคนจิตใจดีและไม่มีศัตรู นอกเหนือไปจากนี้เธอยังเป็นถึงภรรยาของประมุขนิกาย ใครกันที่จะกล้าทำเช่นนี้กับเธอ?

แด๊กซ์และแดร์ริลส่งสายตาให้กันด้วยความโกรธแค้น เชสเตอร์เพิ่งจะเล่าถึงเรื่องราวความสัมพันธ์ของเขาและอดีนาที่มีร่วมกันมาอย่างยาวนานและความรู้สึกผิดของเขาที่เขาไม่สามารถมอบชีวิตที่ดีกว่านี้กับเธอได้ เขาจึงคอยเอาใจเธออย่างถึงที่สุด ใครจะรู้ว่าจะมาพบอดีนานอนจมกองเลือดอยู่!

“อดีนา ฉันขอร้อง อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว! ได้โปรดลืมตาขึ้นมา! ได้โปรด!" เชสเตอร์สะอื้นไห้ เสียงแหบแห้งของเขาดังขึ้นตลอดทั้งคืน

"เชสเตอร์ดูเหมือนจะมีข้อความอะไรบางอย่างเขียนอยู่บนก้อนหิน!" แดร์ริลอุทาน

ถัดจากร่างของอดีนานั้นมีก้อนหินสูงประมาณครึ่งเมตร มีสามประโยคถูกขีดเขียนไว้ด้วยเลือดเห็นได้ชัดว่าอดีนาเป็นคนเขียนไว้ก่อนที่เธอจะเสียชีวิต

เชสเตอร์มองไปที่ข้อความบนหินและร้องร่มร้องไห้ออกมาหนักกว่าเก่า