บทที่ 579

นี่คือหลักฐานชัดเจนอย่างไม่จำเป็นต้องสืบสวน ใครบางคนจากสำนักง้อไบ๊จะต้องสังหารอดีนาและทำจี้หยกตกไว้อย่างไม่ได้ตั้งใจ! ทั่วทั้งเกาะอมตะก็มีเพียงผู้หญิงคนเดียวที่มาจากสำนักง้อไบ๊ เธอคือเมแกน แคสเทลโล่!

แดร์ริลสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เขาเคยเห็นจี้หยกชิ้นนี้เมื่อตอนที่เขาเข้าไปในบ้านของเมแกนครั้งแรกที่เธอเคยบอกเขาว่ามาจากสำนักง้อไบ๊

"ไปดูที่ห้องว่าเมแกน แคสเทลโล่ยังอยู่ที่ห้องไหม ไปเร็ว!" เชสเตอร์ตะโกนเสียงแข็ง

"ขอรับ... ท่านประมุข!" หญิงสาวคนรับใช้สองสามคนวิ่งออกไปอย่างฉับพลัน พวกเขากลับมาไม่นานหลังจากนั้น

พวกเธออธิบายอย่างหวาดเกรง "ท่านประมุข หญิงสาวจากสำนักง้อไบ๊หนีไปแล้ว"

เชสเตอร์ตัวสั่นด้วยความโมโห "สำนักง้อไบ๊! ฉันจะทำให้สาวกของพวกแกทั้งหมดต้องชดใช้และตายเหมือนกับภรรยาของฉัน!" เขาตะโกนเสียงแข็ง

ฟ้าร้องดั่งสนั่นและฝนตกหนักถั่งโถมลงมาจากท้องฟ้า

เชสเตอร์กอดร่างของอดีนาไว้แน่น เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ และมุ่งหน้ากลับไปที่สนามหลังบ้าน

เมแกนหนีออกจากเกาะอมตะด้วยเรือของชาวประมง ขณะผจญกับผืนมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาล เธอนั่งอยู่บนดาดฟ้าเรือมองดูเกาะอมตะอย่างแน่วแน่ ซึ่งค่อย ๆ หดเล็กลงตามระยะทาง เธอไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อยที่แทงอดีนา บรรดาสาวกของนิกายตำหนักอมตะคือมารร้ายที่สมควรตาย

เมแกนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ "แดร์ริล ลาก่อน!" เธอบ่มพึมพัม

"ถึงแม้ว่าฉันจะได้ขโมยเสื้อเกราะและคัมภีร์ของนายไป แต่นายมันไม่ใช่คนดี เราฉกฉวยมันไปจากนายเพื่อที่นายจะไม่เอามันไปสร้างปัญหาอีก ธรรมะกับอธรรมเป็นคู่ปรับกันมาตลอดตั้งแต่พิภพอุบัติ นายเลือกที่จะอยู่ข้างนิกายตำหนักอมตะและฉันมาจากสำนักง้อไบ๊ เราคงไม่ได้ข้องเกี่ยวกันอะไรกันอีกในอนาคต" เธอพึมพัมกับตัวเอง สีหน้าท่าทางของเธอมุ่งมั่นแน่วแน่ แต่เธอก็ยังรู้สึกโศกเศร้าเล็กน้อย

ในที่สัดหลังจากเดินทางมาเป็นเวลานาน เรือก็ได้มาเทียบจอดที่ท่าของเมืองตงไห่ เมื่อเธอลงจากเรือเธอก็เรียกรถแท็กซี่ไปหาอาจารย์ของเธอทันที