บทที่ 591

ลิลี่ฝืนยิ้มและเทน้ำใส่แก้วให้ซาแมนธา

"ลูกรัก เป็นอะไรหรือเปล่า?" ซาแมนธากล่าวถามลิลี่เพราะสังเกตเห็นใบหน้าอันเศร้าหมองของเธอ

ซาแมนธานั้นสับสนงวยงงว่าทำไมลิลี่ถึงได้หม่นหมองในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

ลิลี่ไม่สามารถจะอำพรางความรู้สึกของเธอได้อีกต่อไป เธอสวมกอดซาแมนธาและร้องไห้ "แม่ หนูจะทำยังไงดี..."

ซาแมนธานั้นตกตะลึงเธอลูบไหล่ของลิลี่ปลอบประโลม และกล่าวถาม "ลูกรัก เกิดอะไรขึ้นบอกแม่มา..."

"แม่ แดร์ริล... เขาแต่งงานกับอีวอน..."

ลิลี่ตั้งใจว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับแม่ของเธอ แต่เธอรู้สึกสะเทือนใจเกินไป เธอร้องไห้ฟูมฟายกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น

อะไร?

สีหน้าของซาแมนธาก็เปลี่ยนไปทันที เธอขว้างกระเป๋าถือไปที่เก้าอี้นวมและสบถด่า "แดร์ริล ไอ้คนไร้ประโยชน์! เกาะกินครอบครัวฉันมาได้ถึงสามปี มาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลฉันและลูกสาวของฉันก็ดูแลมันเป็นอย่างดี มันยังมีหน้ามานอกใจไปหาผู้หญิงคนอื่นอีกได้ยังไง? ส่วนอีวอนเป็นถึงลูกสาวตระกูลยัง ทำไมเธอถึงไร้ยางอายเยี่ยงนี้?"

ภายในเมืองตงไห่ทุกคนต่างปราถนาที่จะสร้างความสัมพันธ์กับอีวอนเพราะตระกูลยังนั้นอยู่ในแวดวงธุรกิจวัตถุโบราณของสะสม บ่อยครั้งที่สังคมชนชั้นสูงมักจะซื้อวัตถุโบราณให้กันเป็นของขวัญ

ซาแมนธาเองก็อยากที่จะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับอีวอน แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามไม่มีใครที่จะมาข่มเหงรังแกลูกสาวของเธอได้! สิ่งที่ชอกช้ำใจไปมากกว่านั้นก็คืออีวอนยังคงอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของเธอ

ช่างตลกร้ายอะไรเยี่ยงนี้?

ซาแมนธาเดือดดาลมากเมื่อเธอมองไปที่ลิลี่ “ฉันบอกแกตั้งนานแล้วว่าให้ไปหย่ากับไอ้คนไร้ประโยชน์นี่ เพื่อหาคู่ครองที่ดีกว่านี้ แกก็ไม่สนใจที่จะฟัง แกยืนกรานที่จะใช้ชีวิตอยู่กับคนไร้ค่า!”