บทที่ 609

"ท่านอาจารย์ ได้โปรดยอมรับฉันเป็นลูกศิษย์เถิด ฉันขอร้อง..." แอ๊บบี้กล่าวอย่างนุ่มนวล

แดร์ริลก็ทนต่อไปอีกไม่ไหว เขาถอนหายใจและกล่าว "เราค่อยมาคุยเรื่องนี้ทีหลัง ตอนนี้ ดอนขับรถชนภรรยาของฉันและเขายังมีหน้ามาบอกว่าเธอสมควรโดน เราจะสะสางเรื่องนี้กันยังไงดี?"

แอ๊บบี้ตัวแทบทรุดเมื่อเธอได้ยินคำกล่าว เธอเดินมุ่งหน้าไปหาดอน

เพียะ!

เธอยกมือขึ้นมาและตบหน้าดอนอย่างไม่ทันตั้งตัว

เสียงดังสนั่นสร้างความตกใจให้กับทุกคนที่นั่น

ดอนจับใบหน้าของเขา ดอนทั้งโกรธเคืองและทั้งประหลาดใจ "พี่แอ๊บบี้ พี่ทำอะไรของพี่?"

แอ๊บบี้สบถด่าเขา "หุบปาก! ขอโทษออกมาเดี๋ยวนี้!"

"พี่แอ๊บบี้ ฉัน..." ดอนร้องไห้

'แอ๊บบี้สัญญากับฉันว่าจะสั่งสอนพวกมัน แต่ทำไมเธอถึงมาตบหน้าฉัน? แดร์ริลมันเป็นใคร?' ดอนคิด

ดอนมีคำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัว แต่ดอนก็ไม่กล้าที่จะเอยปากถามพวกเขา

"ขอโทษ ผมขออภัย มันเป็นความผิดของผมเองทั้งหมด ผมจะชดใช้ให้กับพวกคุณ" ดอนพยักหน้าและก้มโค้งคำนับขณะเขากล่าว ดอนไม่มีท่าทีหยิ่งยโสอีกต่อไป

แดร์ริลไม่ได้กล่าวตอบอะไร เขากรอกตาไปที่ดอน จากนั้นก็หันหลังเดินลงบันไดไป

"ท่านอาจารย์ รอฉันด้วย!" แอ๊บบี้กระทืบเท้าก่อนที่จะวิ่งไล่ตามหลังแดร์ริล

"ท่านอาจารย์ ได้โปรดยอมรับฉันเป็นศิษย์ด้วย ได้โปรด" แอ๊บบี้ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

เมื่อพวกเขาเดินลงมาถึงล็อบบี้ชั้นล่าง แดร์ริลก็หยุดเดินและกล่าว "ก็ได้ ฉันจะรับเธอเป็นลูกศิษย์"