บทที่ 608

แอ๊บบี้พยักหน้าและจ้องมองไปที่ตระกูลลินดันอย่างเย็นชา "ใครคืนคนที่ซัดหน้าเขา? โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้"

"ฉันเองที่ซัดหน้าเขา"

น้ำเสียงเย็นชาก็ดังขึ้นมาก่อนที่พวกเขาจะเห็นว่าแดร์ริลปรากฏตัวออกมาจากห้องทางเดิน

เชลลียืนอยู่ข้างเขา ทั้งคู่สนทนากันถึงสภาพอาการของลิลี่ในห้องสำนักงานผู้อำนวยการในตอนที่พวกเขาได้ยินเสียงโวกเวกโวยวายจากด้านนอก

เมื่อแอ๊บบี้เห็นว่าเป็นแดร์ริล เธอก็ตกตะลึงและตื่นเต้น

แอ๊บบี้ต้องการที่จะพบกับแดร์ริลอีกครั้งนับตั้งแต่ที่เขาได้มอบเม็ดยาเทวะให้กับเธอ เธออยากจะเป็นลูกศิษย์เขา แต่แดร์ริลได้ปฏิเสธที่จะยอมรับเธอ

แม่ชีแห่งโชคชะตาได้ทำร้ายแดร์ริลจนได้รับบาดเจ็บแสนสาหัส เธอคิดไปว่าคงจะไม่มีโอกาสได้พบกับเขาอีกแล้ว แต่ในเมื่อตอนนี้เธอได้มาพบกับแดร์ริล เธอก็อยากที่จะพยายามสุดความสามารถของเธอเพื่อที่จะให้เขายอมรับเป็นลูกศิษย์!

คุณย่าลินดันรีบเดินเข้าไปหาเธอพร้อมกับไม้ค้ำยันและกล่าว "มิสกาย มันคือฝีมือของแดร์ริล เขาเป็นคนทำ เขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวของอะไรกับตระกูลของฉัน"

วิลเลียมและคนอื่น ๆ ต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย

"ใช่ มันไม่ใช่ฝีมือของพวกเรา แดร์ริลต่างหากที่เป็นคนซัดหน้าดอน"

"คุณอยากจะทำอะไรกับไอ้ลูกเขยบ้านคนอื่นคนนี้ก็เชิญได้เลยตามสบาย เราจะไม่ห้ามคุณ"

ตระกูลลินดันปฏิเสธความสัมพันธ์ที่มีกับแดร์ริลในทันที

ไอ้คนไร้ประโยชน์กำลังตกอยู่ในปัญหาอีกแล้ว ทำไมตระกูลลินดันถึงอยากจะไปมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อลิลี่เองก็ยังจดจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ?

เชลลีนั้นเป็นกังวลเธอกระตุกเสื้อแดร์ริลและกล่าวเบา ๆ "แดร์ริล นายควรกลับไปก่อน"

พวกเขามีมากกว่าตั้งยี่สิบคน แดร์ริลจะเอาชนะพวกเขาได้อย่างไร?

เชลลีถึงกับหมดคำพูด ตระกูลลินดันนั้นไร้หัวใจเกินไปที่พวกเขาตัดขาดความสัมพันธ์กับแดร์ริลในทันที

วิลเลียมกรอกสายตามองไปที่เชลลีและกล่าว "ท่านผู้อำนวยการเชลลี คุณไม่ควรจะมายุ่งกับเรื่องนี้"