บทที่ 664

”เธอคือใคร? ทำไมเธอถึงต้องมาฆ่าฉัน?” แดร์ริลมองไปที่เทพธิดาตัวน้อยและกล่าวซ้ำอย่างเย็นชา “ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย อย่ามาลองดีกับฉัน!”

เขากดดาบกลืนโลหิตไปที่คอของเทพธิดาตัวน้อย!

ไอรีนเหลือบมองไปที่ดาบกลืนโลหิต ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวาดกลัว “เร็วสิ! ฆ่าฉันเลย! ฉันจะบอกอะไรให้ นายคงจะไม่ได้พบกับความสงบสุขอีกหลังจากที่นายฆ่าฉัน นายจะกลายเป็นที่หมายหัวของใครหลายคน”

เฮ่อ...

แดร์ริลจ้องไปที่หญิงสาวผู้ไม่ยอมอ่อนข้อ

“เร็วเข้าสิ ปล่อยฉันไปสักที” ไอรีนกล่าวอย่างเย็นชา แม้ว่าเธอจะถูกสะกดจุดตรึงไว้อยู่ แต่เธอก็ไม่ได้ทำตัวเหมือนกับคนถูกจับ

แดร์ริลหัวเราะคิกคัก “เธอถ่อมาที่นี่เพื่อจะฆ่าฉัน แต่เธอก็ยังมาขอให้ฉันเมตตาปล่อยตัวเธอไปงั้นเหรอ? เธอคิดว่ามันจะเป็นไปได้รึไง? เอาล่ะ ทั้งหมดที่เธอต้องทำก็แค่บอกฉันมาว่าเรามีเรื่องบาดหมางอะไรกันถึงขนาดที่เธอจะต้องมาฆ่าฉัน ฉันจะปล่อยเธอไปถ้าเธอพูดออกมา”

“ไม่มีทาง” สามคำสั้น ๆ เล็ดลอดออกมาจากปากของเธอ

ซวย!

แดร์ริลหมดความอดทนจนปรอทแตก เขายกตัวเทพธิดาตัวน้อยขึ้นแล้ววางเธอลงบนพื้นในท่านั่ง

“นี่นายกำลังจะทำอะไร? ไปให้พ้น! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” เทพธิดาตัวน้อยตื่นตระหนก เธอจะถูกแตะเนื้อต้องตัวจากชายหนุ่มได้อย่างไร? ช่างน่าอัปยศสำหรับเทพธิดาแห่งพระราชวังฟูเหยา!

อย่างไรก็ตาม นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด เธอแปลกใจและโกรธเคืองที่แดร์ริลเอาตัวเธอไปนั่งบนชายหาดและถอดรองเท้าและถุงเท้าของเธอออกไป

เท้าทั้งสองข้างที่เหมือนกับหยกบริสุทธิ์ถูกเปิดเผยออกมา

“นาย… ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะ” ไอรีนงวยงง เธอไม่รู้ว่าแดร์ริลกำลังจะทำอะไรกับเธอ เธอตัวสั่นเทาไปทั้งร่างกายและโวยวาย

แดร์ริลไม่สนใจกับเสียงโวกเวกของเธอ เขาชูนิ้วขึ้นและดึงกำลังภายในของเขาออกมาและส่งมันไปที่ฝ่าเท้าของไอรีน

จุดสะกดบนฝ่าเท้าของมนุษย์นั้นมีความอ่อนไหวมาก