บทที่ 665

ไอรีนหน้าแดงก่ำ ในพระราชวังฟูเหยา พวกผู้ชายคือทาส เธอไม่เคยคิดเลยว่า เธอจะต้องอ้อนวอนขอความเมตตาจากผู้ชาย

หลังจากที่ไอรีนแสดงท่าทียอมแพ้ แดร์ริลก็หยุดและพูดด้วยรอยยิ้ม “บอกฉันมาได้แล้วว่าเธอเป็นใคร?”

ใบหน้าของไอรีนยังคงแดงก่ำ เธอรู้สึกละอายใจและโกรธแค้น “ฉัน…ฉันคือเทพธิดาจากพระราชวังฟูเหยา” เธอกล่าว

พระราชวังฟูเหยา?

แดร์ริลตกตะลึง

'อะไรคือพระราชวังฟูเหยา? ฉันไปทำอะไรให้พวกเธอโกรธแค้นเหรอ?'

ในขณะที่กำลังประมวลผลความคิดในใจ แดร์ริลก็จ้องไปที่ไอรีน "เธอมาจากพระราชวังฟูเหยาเพื่อต้องการที่จะฆ่าฉัน ฉันไปทำอะไรให้พวกเธอ?"

“เป็นเพราะ ลีรอย เฮนเดอร์สัน… ลีรอยขอร้องให้เราฆ่านาย” เทพธิดาตัวน้อยไม่มีทางเลือก เธอไม่สามารถเก็บความลับได้อีกต่อไป เธอรู้ว่าเธอจะต้องโดนทำร้ายอีกครั้งถ้าหากว่าเธอไม่พูดความจริง

แดร์ริลอ้าปากค้าง ดูเหมือนว่าลีรอยจะหนีไปได้

"นาย…ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!" เทพธิดาตัวน้อยตะโกนด้วยท่าทางเป็นกังวล ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เพราะความมืดที่ปกคลุมอยู่รอบ ๆ แดร์ริลจึงไม่สังเกตุเห็นใบหน้าของเธอ

“เธอมาที่นี่เพื่อฆ่าฉัน! เธอคิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ?” แดร์ริลหัวเราะและกลั่นแกล้งเธอ “อ้อนวอนฉันสิ แล้วฉันจะปล่อยเธอไป”

“นาย! นายมันไร้ยางอาย!” เทพธิดาตัวน้อยสั่นเทา 'เขาทำแบบนั้นได้ยังไง? เขาจั๊กจี้เท้าของฉันและยังบอกให้ฉันอ้อนวอนเขาอีก!'

“ใช่ ฉันไร้ยางอาย แล้วเธอจะทำยังไงกับมันดีล่ะ” แดร์ริลยักไหล่และพูดด้วยรอยยิ้ม

มือของเขาจับไปที่เท้าของเทพธิดาตัวน้อยอีกครั้ง

“นาย…อย่าทำอะไรบ้า ๆ อีกนะ นาย…” เทพธิดาตัวน้อยเกลียดเขา เธอสาปแช่งเขาด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา

“เธอจะต้องชดใช้ในการที่เธอพยายามจะฆ่าฉัน!” แดร์ริลเยาะเย้ย ในขณะที่เขากำลังจะทรมานเธออีกครั้ง ทันใดนั้นเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงคลื่นกระทบและน้ำทะเลที่กำลังไหลทะลัก