บทที่ 673

เทพธิดาตัวน้อยกัดริมฝีปากของเธอ ไอ้บ้าแดร์ริลฉวยโอกาสจากเธออยู่ตลอดเวลา

หลังจากที่สังเกตเห็นว่าเทพธิดาตัวน้อยกำลังจะร้องไห้ แดร์ริลจำเป็นต้องปลอบใจเธอ “ฉันก็อยากจะพาเธอไปกับฉัน แต่ท่านแม่ทัพหญิงได้ออกคำสั่งให้เธออยู่รอที่นี่ ในค่ายมีดวงตาหลายคู่อยู่เต็มไปหมด แล้วฉันจะพาเธอออกไปได้ยังไง?”

แดร์ริลไม่ได้โกหกเธอ เขาต้องการพาเธอออกไป

ถึงแม้ว่าเทพธิดาตัวน้อยจะพยายามลอบฆ่าเขา แต่เธอก็มีพลังมากมาย ถ้าหากเขาพาเธอออกไปได้ มันจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อจักรวาลโลกที่จะรวบรวมความแข็งแกร่งได้มากขึ้น

“ปรมาจารย์แดร์ริล คุณและภรรยาของคุณมีความสัมพันธ์ที่ดี คุณทั้งคู่หยอกล้อกันอีกแล้ว” เสียงที่ไม่อยากได้ยินลอยเข้ามาในหูของแดร์ริล

แน่นอนว่าพวกเขาคือ อัศวินม้าดำและอัศวินม้าขาว

อัศวินม้าขาวเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มและพูดกับเทพธิดาตัวน้อยว่า “คุณผู้หญิง คุณคงกังวลว่าปรมาจารย์แดร์ริลจะตกอยู่ในอันตรายกับภารกิจที่ได้รับมอบหมายใช่ไหมครับ? ปรมาจารย์แดร์ริลช่างโชคดีที่มีภรรยาที่น่ารักเช่นคุณ”

“ใช่แล้วปรมาจารย์แดร์ริล คุณช่างโชคดีที่ได้แต่งงานกับภรรยาที่น่ารักเช่นนี้” อัศวินม้าดำกล่าวเสริม

ทั้งสองกำลังเรียกเทพธิดาตัวน้อยว่าภรรยาของแดร์ริล เทพธิดาตัวน้อยไม่สามารถปฏิเสธได้แม้ว่าเธอจะหน้าแดงก่ำ มันน่ารำคาญแค่ไหนกัน?

จากนั้นเสียงที่นุ่มนวลก็เปลี่ยนเป็นเข่งขรึม อัศวินม้าดำพูดกับแดร์ริล “ปรมาจารย์แดร์ริล คุณสามารถพาคนไปได้เพียง 30 คน แต่คนเหล่านี้ล้วนเป็นปรมาจารย์ยุทธ พวกเขากำลังรอคุณอยู่ที่ด้านหน้าของค่าย เชิญไปพบกับพวกเขาที่นั่นนะครับ”

แดร์ริลพยักหน้าและเดินไปยังหน้าค่าย

เมื่อเดินผ่านเทพธิดาตัวน้อยไป แดร์ริลก็กระซิบด้วยเสียงต่ำ "ไม่ต้องกังวล ฉันจะพาเธอออกไปให้ได้"

อะไร!

ก่อนที่ไอรีนจะโต้ตอบได้อะไร แดร์ริลก็ยิ้มและจูบลงบนแก้มของเธอแล้ว

"ที่รัก รอฉันนะ"

หลังจากการจูบนั้น แดร์ริลหันกลับและรีบวิ่งออกไปทันที เขาต้องรีบออกไปหลังจากใช้ประโยชน์จากเธอแล้ว เขารู้ดีว่าเธอจะต้องโกรธเขามากเพราะการจูบของเขา เมื่อคิดถึงใบหน้าอันโกรธแค้นของเธอก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขารู้สึกสะใจ! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!