บทที่ 674

แดร์ริลฉีกยิ้ม เขาโบกมือแล้วพูดว่า “อย่าตื่นตระหนก ใช่ สิ่งที่ฉันให้ไปมันคือยาพิษชนิดหนึ่งที่เรียกว่าโอสถจ้าวสวรรค์ พวกนายจะไม่ตายทันทีหลังจากที่ได้รับโอสถนี้ แต่พวกนายจะต้องได้รับยาถอนพิษทุกปี ไม่เช่นนั้น พวกนายจะต้องตายอย่างเจ็บปวดดั่งมีดที่กรีดผิวหนังของพวกนาย”

แดร์ริลวางแผนเอาไว้แล้วว่าเขาจะไม่ลอบโจมตีหกนิกายหลัก แม้ว่าเขาจะมีความคับข้องใจกับคนเหล่านั้นก็ตาม แต่เขาก็ต้องคำนึงถึงสถานการณ์โดยรวมด้วย

สำหรับทหาร 30 นายนั้น การฆ่าพวกเขาเป็นการเสียเปล่า มันจะดีกว่าถ้าแดร์ริลจะใช้ประโยชน์จากพวกเขา

แดร์ริลยิ้มและพูดว่า “ถ้าพวกนายไม่เชื่อก็ลองส่งกำลังภายในของพวกนายไปยังเส้นลมปราณดูว่าพวกนายจะรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสหรือไม่”

หลังจากพูดจบ แดร์ริลก็คลายจุดสะกดให้พวกเขา

ทั้ง 30 คนลองทำตามที่แดร์ริลบอก จากนั้น การแสดงออกของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที

มันเป็นความจริง! สิ่งที่พวกเขาได้รับคือยาพิษ!

“บอกตามตรงว่าฉันไม่สามารถแปรพักตร์ไปยังโลกใหม่ได้” สีหน้าของแดร์ริลเคร่งขรึม เขามองไปยังเหล่าทหารก่อนที่เขาจะพูดอย่างจริงจัง "ฉันไม่ต้องการที่จะฆ่าพวกนาย ดังนั้น ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสพวกนาย พวกนายจะอยู่ฝั่งฉันหรือจะตายในทันที!"

ออร่าอันทรงพลังเปล่งออกมาจากร่างกายของเขาเมื่อเขากล่าว

ทั้ง 30 คนแลกเปลี่ยนสายตากัน พวกเขากำลังลังเล

ฟุบ...

ภายในสองวินาที ทหารสองนายคุกเข่าลงด้วยเสียงอันดัง จากนั้น พวกเขาก็โค้งคำนับและประกาศความภักดีต่อแดร์ริล "ผมยินดีที่จะรับใช้ท่านปรมาจารย์แดร์ริล!"

“ผมยินดีที่จะรับใช้ท่านเช่นกัน...”

เมื่อเห็นว่ามีคนนำ เหล่าทหารที่เหลือจึงทำตาม เพราะไม่มีใครพร้อมที่จะตายในตอนนี้

“เราให้คำมั่นสัญญาว่าเราจะจงรักภักดีต่อท่านปรมาจารย์แดร์ริล!”

“ผมให้สัญญาว่าผมจะรับใช้ท่านจนตัวตาย!”