บทที่ 675

ฟู่…

แดร์ริลถูกต่อว่าอย่างรุนแรง เขากำหมัดแน่นเพื่อทำให้ตัวเองสงบ

เจ้าสำนักวณิพกพุ่งไปข้างหน้าและชี้ไปที่จมูกของแดร์ริล เขาคำราม “แดร์ริล แกเป็นคนของจักรวาลโลกแต่แกกล้าแปรพักตร์ไปยังโลกใหม่ ฉันอยากจะรู้จริง ๆ ว่าพ่อแม่ของแกในจักรวาลโลกทำให้แกเกิดมาไร้ประโยชน์เช่นนี้ได้ยังไง แกจะไม่ได้รับการให้อภัย คนอย่างแกสมควรตายนับหมื่น ๆ ครั้ง”

“โซรัน คาร์เตอร์ พ่อบุญธรรมของแกเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในโลกของผู้บ่มเพาะ แต่แกกลับทำให้เขาอับอายขายขี้หน้า! ไอ้สารเลว! แกไม่สมควรที่จะมีชีวิตอยู่!”

"บ้าเอ้ย!"

แดร์ริลสบถ เขาต้องเผชิญกับคำวิพากษ์วิจารณ์ด้วยวาจาเหล่านั้นที่กระหน่ำลงมาใส่เขา

เขางุนงงในความโง่เขลาของคนเหล่านั้น เขาไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้อธิบายตัวเอง

“ฟังฉันนะ ฉันไม่ได้ทรยศจักรวาลโลก” แดร์ริลพยายามสงบสติอารมณ์และกำลังจะอธิบายต่อ

ก่อนที่เขาจะได้พูด แม่ชีแหงโชคชะตาก้าวออกมาและเล็งดาบยาวของเธอไปที่แดร์ริล ริมฝีปากสีแดงของเธอขยับขึ้นในขณะที่เธอถามเขา "แกยังกล้าที่จะพูดอะไรเพื่อแก้ตัวอีก ทั้ง ๆ ที่แกอยู่ในชุดเกราะของโลกใหม่เหรอ? ไอ้คนไร้ยางอาย วันนี้จะเป็นวันตายของแก!”

ดาบยาวของแม่ชีแห่งโชคชะตาสั่นเทาในขณะเธอเล็งไปที่แดร์ริล

"เราจะฆ่ามัน!"

“กำจัดไอ้เวรนั่นซะ”

มาสเตอร์ลีโอนาร์ด เจ้าสำนักวณิพก และคนอื่น ๆ ต่างก็เข้าร่วมการต่อสู้ด้วยอาวุธของพวกเขา ทุกคนตะโกนออกมาด้วยความโกรธแค้น

"พวกแก"

ดวงตาของแดร์ริลกลายเป็นสีแดง เขาพูดไม่ออกจริง ๆ ทัศนคติของคนเหล่านี้ทำให้เขาเอือมระอา!

แดร์ริลสาปแช่งพวกเขาอยู่ภายในใจ จากนั้น เขาก็ตะโกนสั่งทหารทั้ง 30 นาย “ถอยออกไป! เร็ว!”

มันจะเป็นการขุดหลุมฝังศพตัวเอง ถ้าหากพวกเขาจะต้องต่อสู้กับเหล่าผู้นำนิกายนับร้อยคนจากฝั่งตรงข้าม

แดร์ริลรีบวิ่งลงจากภูเขาพร้อมกับทหารทั้ง 30 นาย

แดร์ริลเป็นชาวเมืองตงไห่ ดังนั้น เขาจึงคุ้นเคยกับบริเวณรอบ ๆ หอคอยดาวปรารถนาเป็นอย่างดี เขารู้ดีว่าเส้นทางที่สามารถซ่อนตัวได้นั้นอยู่ที่ไหนและมุ่งหน้าลงเขาด้วยเส้นทางใดจึงจะเร็วที่สุด

แดร์ริลหายตัวไปพร้อมกับทหารทั้ง 30 นายในป่าทึบในชั่วพริบตา

เหล่าผู้นำนิกายต่างก็รู้สึกรำคาญที่แดร์ริลหลบหนีไปได้ จากนั้นพวกเขาก็กลับไปยังหอคอยดาวปรารถนา

หอคอยนี้เป็นด่านที่สำคัญที่สุดในเมืองตงไห่ ถ้าหากพวกเขาสูญเสียหอคอยนี้ให้แก่ศัตรู กองทัพของโลกใหม่จะสามารถเจาะใจกลางเมืองตงไห่ได้อย่างง่ายดายและนั่นจะนำมาซึ่งเหตุการณ์ที่น่าเศร้าสลดสำหรับผู้คนในจักรวาลโลก!

ดังนั้น เหล่าผู้นำนิกายจึงมารวมตัวกันที่หอคอยดาวปรารถนานี้

พวกเขานั่งลงรอบ ๆ อยู่ที่ชั้นหนึ่ง

แม่ชีแห่งโชคชะตายกมือขึ้นทุบโต๊ะอย่างรุนแรงและกล่าวอย่างเยือกเย็น “แดร์ริล ไอ้คนสารเลวนั่น! เมื่อเขากล้าแปรพักตร์ มันสมควรตาย!”