บทที่ 68

แจ็คสันเห็นความมั่นใจในดวงตาของแดร์ริล เขาจึงพยักหน้าทันที ภายตาการจดจ้องจากฝูงชน แจ็คสันขึ้นไปบนเก้าอี้แล้วปลดกระจกแปดด้านออกจากกำแพง

"แจ็คสัน นี่แกเป็นบ้ารึไงวะ? แกไปฟังคำของไอ้ลูกเขยบ้านอื่นนั่นได้อย่างไร?" ยูมิตำหนิจากด้านหลัง

แจ็คสันไม่สนใจเธอ สัมพันธ์พี่น้องของพวกเขามีให้กันมาตั้งแต่สมัยเด็ก แจ็คสันเชื่อแดร์ริลหมดใจ

"เร็วเข้า รีบอุ้มประธานกายไปที่บ่อน้ำ" แจ็คสันรีบสั่งเหล่าบริกรในงานแต่งหลังจากที่นำกระจกแปดด้านลงมา

เหล่าบริกรชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะรีบอุ้มแอ๊บบี้ออกไป

เมื่อเห็นเหตุการร์ดังกล่าว คนมากมายในฝูงชนก็ส่ายหัวอย่างเคร่งขรึม

แค่แดร์ริลบ้าคนเดียวก็พอแล้ว นี่ยังไม่พอ แม้แต่แจ็คสันก็เสียสติไปอีกคนเหรอ?

"เกิดอะไรขึ้นกับพี่สาวของฉัน? หลบไป!"

ทันใดนั้น เสียงอันทุ้มลึกและเย็นชาก็ดังมาจากทางเข้าของคฤหาสน์ ชายในสูทดำเข้ากับเสื้อเชิ้ตลายดอกรีบพุ่งเข้ามา รอบตัวเขาเต็มไปด้วยชายร่างกำยำ 10 คน ที่ใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีดำ

ภายใต้เสื้อดำของชายหนุ่มนั้นมีรอยสักรูปมังกรดำ ซึ่งมันเตะตาทีเดียว

เขาคือแบรนดอน น้องชายของแอ๊บบี้ นักเลงอันดับหนึ่ง

รูปลักษณ์ของเขาทำให้แขกที่มาถึงกับหุบปากลงและแสดงความเคารพ

"ไอ้เ-ี้ยเอ๊ย! พวกดาร์บี้อย่างพวกแกจะทำอะไร? ทำไมยังไม่ส่งพี่สาวฉันไปโรงพยาบาล?" แบรนดอนตะโกน

เขาอยู่ข้างบ่อน้ำและเห็นพี่สาวนั่งอย่างไร้สติอยู่บนเก้าอี้

"คุณแบรนดอน โปรดสงบอารมณ์ลงแล้วขอให้ผมอธิบายก่อน" เดรกกล่าวขณะที่ปาดเหงื่อบนหน้าผากไปด้วย

ก่อนที่เขาจะพูดต่อ ยูมิก็เดินออกมาแล้วประกาศออกไปด้วยความอาจหาญ

"คุณแบรนดอน เราต้องการจะส่งพี่สาวของคุณไปโรงพยาบาล แต่เขายืนยันจะขัดขวางเรา พวกเราเหล่าดาร์บี้จึงทำอะไรไม่ได้" เธอกล่าว แล้วชี้ไปที่แดร์ริล ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ

"แก?" แบรนดอนหันหัว สายตาของเขาตกอยู่ที่แดร์ริล "ลูกเขยตระกูลลินดัน แกมาทำอะไรที่นี่?"

"ไม่มีอะไรผิดปกติกับพี่สาวของนายหรอก เธอแค่โดนวิญญาณร้ายรังควาน เดี๋ยวเธอก็ตื่นแล้ว" แดร์ริลตอบ

ตาของแบรนดอนกระตุกทันทีเมื่อเห็นท่าทางผ่อนคลายของแดร์ริลในขณะที่เขาพูด "แก ไอ้ส้น-ีน อย่ามาตอแ-ลฉัน แกหมายความว่าอย่างไร 'ถูกรังควานโดยวิญญาณร้าย'? ฉันจะบอกแกให้ฟัง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับพี่สาวฉัน ฉันรับรองเลยว่าแกจะไม่เห็นแสงอาทิตย์วันพรุ่งนี้แน่"