บทที่ 693

อีกด้านหนึ่งที่พระราชวังฟูเหยา

แดร์ริลไม่รู้ตัวว่าเขาหมดสติไปนานแค่ไหน เขารู้สึกราวกับว่าเขาอยู่ในความฝันอันแสนยาวนาน เมื่อเขาตื่นขึ้นและลืมตา เขาก็พบว่าตัวเองอยู่บนพื้นดินที่หนาวเย็น มีดอกไม้เรียงรายอยู่รอบตัวเขา ราวกับว่าเขาอยู่ในแดนสุขาวดี

เฮงซวย!

เขาอยู่ที่ไหน?

แดร์ริลพยายามลุกขึ้นยืน จากนั้นเขาก็รู้ตัวว่าเขาถูกมัดไว้

แดร์ริลตกใจมาก เขาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ และเขาก็รู้สึกมึนงงทันที

มีบัลลังก์สองสามตัวอยู่เบื้องหน้าเขาและเรือนร่างที่สง่างามเจ็ดร่างก็นั่งอยู่บนบัลลังก์อย่างเงียบเชียบ

แดร์ริลได้เจอกับทั้งหกคนแล้ว อีกคนควรจะเป็นพี่สาวคนโตสุด เขาเดาถูกไหม?

แดร์ริลอดไม่ได้ที่จ้องมองไปที่ซินดี้ ไวท์ เธอคือเจ้าพระราชวังคนโตและเธอมีอายุประมาณ 30 ปี เธอมีทรวดทรวงไร้ที่ติและมีอุปนิสัยบุคลิกที่ทรงเสน่ห์แพรวพราว เธอน่าหลงใหลชวนเคลิบเคลิ้ม

แจ่ม!

สวยเป๊ะปังของแท้!

ซินดี้ ไวท์ ไม่ใช่แค่เพียงหน้าตาสวยสดงดงามเท่านั้น เธอยังดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่าบรรดาน้องสาวอีกหกคนของเธอเล็กน้อย

แดร์ริลถอนหายใจเมื่อเขามองไปที่บรรดาเทพธิดา เขากล่าวถาม “พวกเธอกลับคำพูด พวกเธอสัญญากับฉันแล้วว่าจะให้การสนับสนุนช่วยเหลือปกป้องเมืองตงไห่ มันไม่เป็นไรถ้าหากพวกเธอไม่ต้องการที่จะปฏิบัติตามคำสัญญาของพวกเธอ แต่ทำไมต้องพาฉันมาที่นี่?”

“ทำไมเราถึงจับนายที่นี่งั้นเหรอ?” นาตาเลียลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ และเดินบึ่งไปหาแดร์ริลและเธอก็ตบหน้าเขาอย่างจัง

เพียะ!

เธอตบเขาอย่างแรง จนทำให้แดร์ริลรู้สึกหน้าชา

เพียะ! เพียะ!

ก่อนแดร์ริลจะได้ตอบสนองอะไร เธอก็ตบเขาซ้ำไปอีกสองที!

“ไอ้เวร!” นาตาเลียกัดฟันอย่างขมขื่น “ตอนที่แกอยู่ในกองทัพโลกใหม่ แกทำให้ฉันดูแย่ขายหน้าและเอาเปรียบพวกเรา แค่เรื่องนี้แกก็สมควรตายแล้ว!”