บทที่ 735

“ฉันชื่อจีเวล” ขอทานตัวน้อยตอบด้วยเสียงต่ำในขณะที่เธอมองไปที่แดร์ริล “คุณชาย ฉันขโมยซาลาเปามาแค่สองชิ้นและซาลาเปานั้นมีค่าแค่สองเพนนี แต่แหวนที่คุณให้เจ้าของร้านไป สามารถจ่ายค่าซาลาเปาได้เป็นพัน ๆ ชิ้น ได้โปรดเอาแหวนคืนมา!”

ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเพียงเด็กสาว แต่เธอก็ยังมีความรู้อยู่มาก

แหวนของแดร์ริลเป็นแหวนที่ค่อนข้างประณีต มองครั้งแรกก็เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่แหวนธรรมดา เธอเป็นเพียงคนแปลกหน้า ดังนั้น เธอจึงสงสัยว่าทำไมเธอสมควรที่จะได้รับความช่วยเหลือจากเขาด้วยแหวนที่มีราคาเช่นนั้น

“ไอ้เด็กขอทานเหม็น! หุบปาก!” เจ้าของร้านโกรธ เขาได้รับแหวนไปแล้ว จะให้เขาคืนมันง่าย ๆ ได้ยังไง? เจ้าของร้านจ้องไปที่จีเวลอย่างดุเดือด “ไอ้เด็กนิสัยไม่ดี! แกคิดว่าแกมีสิทธิที่จะพูดเหรอ? แกกล้าดียังไงมาขโมยซาลาเปาของฉัน! ฉันไม่ฆ่าแกก็บุญแล้ว”

จีเวลไม่ได้หวาดกลัวเลย เธอจ้องเขม็งไปที่เขา

“แกกล้าดียังไงจ้องหน้าฉันแบบนี้ แกอยากจะโดนตีอีกใช่ไหม...” เจ้าของร้านม้วนแขนเสื้อขึ้นในขณะที่เขาเดินเข้ามาหาเธอ

แดร์ริลรีบเดินไปข้างหน้าและตบไหล่เจ้าของร้านทันที “นี่ เธอยังเด็กอยู่ พอได้แล้ว ฉันจะจ่ายค่าซาลาเปาสองชิ้นด้วยแหวนวงนั้นเองและฉันจะไม่เอามันคืน”

เจ้าของร้านยิ้มออกทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น "ก็ได้"

เขาจ้องไปที่จีเวลอีกครั้งก่อนที่เขาจะพาคนของเขากลับเข้าไปในร้านอาหาร

แดร์ริลหันกลับมามองจีเวลด้วยรอยยิ้ม "อย่าขโมยอีกนะ"

“คุณชาย ฉันหิวมาก...” จีเวลทำหน้าบึ้งตึง เธอก็กระซิบว่า "ฉันขโมยซาลาเปาไปด้วยเหตุผลบางอย่าง เจ้าของร้านใจร้ายผู้นั้นไม่เคยปฏิบัติต่อขอทานดั่งเช่นมนุษย์เลย มีอยู่วันหนึ่ง ฉันแค่ไปยืนอยู่ที่หน้าร้านของเขา แต่เขากลับให้คนของเขาไล่ฉันออกมาและยังสาปแช่งฉันตั้งหลายครั้ง ฉันจึงมาที่นี่เพื่อขโมยซาลาเปาจากร้านของเขา”

เป็นขอทานเด็กที่ดำเนินชีวิตตามหลักการ?

แดร์ริลหัวเราะ จากนั้นเขาก็มองไปที่จีเวลและพูดว่า "เธอออกมาเดินเตร่ทั้ง ๆ ที่เธอยังเป็นเด็ก ครอบครัวของเธออยู่ที่ไหน?"

จีเวลขมวดคิ้ว เธอก้มหน้าลงแล้วพูดว่า "ฉันไม่มีพ่อไม่มีแม่ ฉันเลยเดินเร่ร่อนมาตั้งแต่เด็ก ฉันทำอะไรไม่ได้ ฉันก็เลยกลายเป็นขอทาน..."