บทที่ 746

ทุกคนในห้องโถงต่างให้ความสนใจไปที่เชอรีล เธอนั้นตกเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจ

ผู้ชายหลายคนจ้องมองมาที่เธอ

แดร์ริลเองก็ตกตะลึงเช่นกัน แต่เขาชื่นชมเธออย่างสุขุม

เชอรีลสมควรที่จะโด่งดัง เพราะเธอนั้นมีเสน่ห์มาก

เธอสวมชุดกี่เพ้าสีดำและมันทำให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่งดงามของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ใบหน้าอันไร้ที่ติของเธอมีการแต่งหน้าแบบบางเบาและเธอดูงดงาม

แชะ... แชะ...

นักข่าวก็เข้ามารุมล้อมถ่ายรูปอย่างต่อเนื่อง

“ขอบคุณที่มาร่วมกับเราในวันนี้ ขอบคุณ...”

“ตอนนี้ ฉันจะขอร้องเพลงใหม่ให้ฟัง หวังว่าพวกคุณคงจะชอบกัน” เชอรีลกล่าวอย่างนุ่มนวล

ผู้ชมต่างตื่นเต้น สีหน้าของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

เมื่อทุกอย่างเริ่มสงบลง เพลงก็เริ่มบรรเลง เชอรีลโปรยยิ้มให้กับผู้ชมขณะเธอค่อย ๆ ร้องเพลงอย่างนิ่มนวล “แม่น้ำผึ้ง กลิ่นของเธอรัญจวนหอมหวาน มันเหมือนกับบุปผาเบ่งบานในสายลมฤดูใบไม้ผลิ...”

เสียงที่นุ่มนวลราวกับสวรรค์ขับร้องขณะที่ท่วงทำนองอันงามไพเราะดังดึกก้องไปทั่วห้องโถง

ว้าว!

มันไพเราะเสนาะหูจริง ๆ

ทันใดนั้นบรรดาผู้ชมก็ส่งเสียงสรรเสริญ ทุกคนต่างประทับใจกับการร้องเพลงของเธอ!

ท่วงทำนองที่ไพเราะจนติดหูลืมไม่ลง! เพลงได้รับการตอบสนองที่ดีจากมวลชน!

ทุกคนต่างถูกมนต์สะกดไว้ด้วยบทเพลง หลังจากนั้นไม่กี่นาทีต่อมาเชอรีลก็ขับร้องจนจบบทเพลง เธอฉีกยิ้มเบิกกว้างให้กับบรรดาผู้ชม เธอนั้นดูมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก