บทที่ 747

ไอ้เวรนั่นเป็นคนแต่งเพลงอย่างนั้นเหรอ?

บรรดานักข่าวต่างหันกล้องไปหาแดร์ริล!

“ไม่จำเป็นต้องให้ฉันขึ้นไปบนเวทีหรอก” แดร์ริลกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“มาเถอะ ท่านอาจารย์” เชอรีลฉีกยิ้มให้กับเขา “อาจารย์เป็นคนแต่งเพลงเอง อาจารย์ก็ต้องขึ้นมาด้วย”

เขานั้นพ่ายแพ้ต่อการรบเร้าของเชอรีล แดร์ริลจึงยิ้มอย่างขวยเขินขึ้นไปบนเวที

ว้าว!

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่แดร์ริลอย่างตกใจ!

‘ไอ้ละอ่อนนี่มันเป็นใคร?’

‘ไม่คุ้นหน้าเขามาก่อนเลย...’

ไซม่อนเดินไปหาแดร์ริลและจ้องมองอย่าเย่อหยิ่ง “ไอ้หนุ่ม นายเป็นคนแต่งเพลงนี้จริงเหรอ?”

คนที่อยู่รอบ ๆ ตัวไซม่อนต่างก็สงสัยเช่นเดียวกัน เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะสามารถแต่งเพลงได้ไพเราะขนาดนี้

สิ่งที่สำคัญมากไปกว่านั้นก็คือเขาไม่ได้เป็นคนจากสำนักพราน

มีเพียงแค่ศิษย์สาวกสำนักพรานเท่านั้นที่จะมีทักษะเช่นนี้ อย่างไรก็ตามสำนักพรานก็เป็นถึงหนึ่งในสี่สำนักใหญ่ หลายคนพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะได้เข้าสำนัก

‘คนพวกนี้น่าทึ่งจริง ๆ’

แดร์ริลหัวเราะและกล่าว “ก็แค่บทเพลง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

อะไร?

มันไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขา?

ไอ้เด็กนี่มันยโสโอหังเกินไป

ทุกคนต่างตกตะลึง พวกเขาหัวเราะร่า ‘ไอ้หนุ่มนี่มันต้องเป็นตลกแน่นอน’

ไซม่อนก็ชะงักงันเช่นกัน เขาจ้องมองแดร์ริลและยิ้มเจื่อน ๆ “ไอ้หนุ่ม นายคิดว่าแต่งเพลงมันง่ายมากจริง ๆ เหรอ นายคิดว่านายเก่งกาจขนาดนั้นเลย?”

ในตอนที่ไซม่อนกล่าว สีหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความไม่พอใจ

เขารู้สึกตกใจที่คนรุ่นเยาว์มีท่าทีที่เย่อหยิ่งใส่เขาต่อหน้า เขาเป็นถึงผู้ทรงเกรียติรุ่นอาวุโสแห่งสำนักพราน แดร์ริลนั้นไม่มีสัมมาคาระวะเลยแม้แต่น้อย

“ใช่แล้ว มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย จะมีปัญหาอะไรกับการแต่งเพลงไม่กี่เพลง” แดร์ริลไม่ได้สนใจสายตาถากถางของไซม่อน เขาตอบกลับอย่างเรียบเฉย

แดร์ริลไม่ได้โม้โอ้อวด

ที่จักรวาลโลกนั้นก้าวหน้าไปมากกว่าทวีปตะวันออกอันยิ่งใหญ่หลายทศวรรต มันมีบทเพลงโด่งดังมากมายในทวีปจักรวาลโลก แดร์ริลสามารถสร้างความประทับใจให้กับผู้ฟังได้ง่าย ๆ ด้วยการเลือกสุ่มเพลงมาร้อง

ว้าว...

ฝูงชนต่างสบสายตากัน และพวกเขาก็หัวเราะลั่นดังสนั่น

“ไอ้เด็กนี่มันน่าสนใจจริง ๆ”

“แค่ผู้อาวุโสครีเซนต์กล่าวชมเชยนิดหน่อย เขาก็เหลิงไปไกลแล้ว”

“เขาไม่เขินหรือไงที่ทำตัวหน้าอายใส่ผู้อาวุโสครีเซนต์...”

เสียงหัวเราะก็ยังคงดังระงมอย่างต่อเนื่องและเชอรีลก็รู้สึกอับอายเล็กน้อย เธอเดินไปยืนข้างแดร์ริล

เชอรีลค่อย ๆขยับปากและกระซิบข้างหูแดร์ริล “ท่านอาจารย์ คนนี้คือผู้อาวุโสครีเซนต์แห่งสำนักพราน เขานั้นเชี่ยวชาญรอบด้านและมีความสามารถมาก ท่านอาจารย์จะไปอวดเบ่งเกินหน้าเกินตาเขาไม่ได้”

เชอรีลยังคงเชื่อมั่นว่าเพลงของแดร์ริลนั้นน่าประทับใจ

ไซม่อนนั้นเป็นบุคคลสำคัญที่โด่งดังในสำนักพราน มันคงจะเป็นเรื่องง่ายที่แดร์ริลจะทำให้ตัวเสียหน้า เพราะเขาไม่รู้จักอ่อนน้อมต่อหน้าไซม่อน

แดร์ริลยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนมุมปากและสงวนท่าทีเงียบขรึม

ไซม่อนเย้ย “ไอ้หนุ่ม ดูนายจะมีความมั่นใจในตัวเองสูงมากกับพรสวรรค์ของนาย ทำไมเราไม่ลองมาประชันกันดูสักตั้งล่ะ?”