บทที่ 748

สายตาของไซม่อนขึงขังมากขึ้น

แดร์ริลดูไม่มีวุฒิภาวะ แถมเขายังมีวาจาสามหาว

“ถ้าตกลงตามนี้ เราก็ต้องจริงจังกับการเดิมพัน” แดร์ริลกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ถ้าหากผมแพ้พนัน ผมจะยอมเรียกคนรับใช้ของคุณว่าเจ้าสูงสุด แต่ถ้าหากว่าผมชนะ ภรรยาของคุณจะต้องยอมรับผมเป็นอาจารย์ ในวันนี้นักข่าวก็มากันมากมาย คุณอย่าเพิ่งกลับคำก็แล้วกัน”

บรรดาผู้ชมก็หัวเราะร่าเสียงดังระงม

“ไอ้เด็กคนนี้มันคิดว่ามันจะชนะรึไง?”

“จริงด้วย ท่านครีเซนต์เป็นถึงผู้อาวุโสจากสำนักพรานและเขาก็เป็นเจ้าของผลงานบทกวีที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากมายหลายชิ้น ไอ้ละอ่อนคนนี้มันคิดว่ามันเป็นใครมาทัดเทียบกับเขา?”

“ไอ้หนุ่มคนนี้มันไม่รู้ตาสีตาสาว่าคนที่นี่มีพรสวรรค์มากแค่ไหน มันคิดว่ามันแน่!”

เมื่อไซม่อนได้ยินเสียงกระซิบกระซาบกันของเหล่าผู้ชม เขาก็หัวเราะและกล่าว “ในฐานะผู้อาวุโสสำนักพราน ฉันจะรักษาคำพูด”

ซัมเมอร์ ภรรยาของไซม่อนก็พยักหน้าตอบรับด้วยเช่นกัน ขณะเธอขบขัน ซัมเมอร์เป็นกุลสตรีที่มีชื่อเสียงและมากความสามารถ เชี่ยวชาญในเรื่องเครื่องดนตรี หมากรุก การเขียนอักษรพันปีและการวาดภาพ เธอไม่เต็มใจอย่างแน่นอนที่จะเรียกแดร์ริลว่าอาจารย์ เธอมั่นใจว่าสามีของเธอจะต้องชนะ

แดร์ริลหัวเราะ และก้าวเท้าเดินออกมาข้างหน้า “ถ้าเป็นเช่นนั้น เรามาพูดถึงเรื่องหัวข้อกันดีกว่า ใครจะเป็นคนกำหมดหัวข้อบทกวี?”

นักข่าวคนหนึ่งก็ก้าวขึ้นมาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เพื่อความยุติธรรม ขอให้นักข่าวเป็นคนเลือกหัวข้อจะดีกว่า ผมมาจากหลานเถียนเดลี่ ไม่แน่ผมอาจจะตั้งหัวข้อให้ได้?”

ฝูงชนต่างพยักหน้าเห็นด้วย

หลานเถียนเป็นสำนักข่าวหนังสือพิมพ์ที่มีชื่อเสียง เพื่อความยุติธรรมในการประชันจึงไม่มีใครขัดข้องที่จะให้นักข่าวเป็นผู้ตั้งหัวข้อ

ไซม่อนและแดร์ริลทั้งคู่ต่างก็พยักหน้า “โอเค ขอเชิญคุณเป็นคนตั้งหัวข้อ”

นักข่าวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ และเห็นกระถางต้นไผ่สองสามต้น เขากล่าว "ตั้งแต่สมัยโบราณ นักเขียนที่มีชื่อเสียงต่างก็ชอบเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับไม้ไผ่ ทำไมเราไม่เริ่มจากตรงนั้นล่ะ?”

“เยี่ยมเลย!”

ฝูงชนพยักหน้าเห็นด้วยอีกครั้ง

ไซม่อนหัวเราะและกล่าว “เป็นหัวข้อที่ดี เอาล่ะจุดธูป ใครก็ตามที่สามารถเขียนบทกวีได้ดีกว่าก่อนที่ธูปจะไหม้หมดเป็นผู้ชนะ”

คนสองคนก็นำเอาธูปหอมออกมาและจุดไฟ

ผู้ชมยังคงนิ่งเงียบสนิท พวกเขารู้ดีว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะสรรสร้างบางสิ่งบางอย่างออกมาได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการเขียนบทกวีใหม่

เมื่อธูปหอมถูกจุด แดร์ริลก็หัวเราะลั่นและก้าวเท้าขึ้นมาข้างหน้า เขาประกาศกร้าว “ฉันเขียนของฉันเสร็จเรียบร้อยแล้ว"