บทที่ 757

เขาคือมารกระบี่ มันช่างน่าประทับใจอะไรเช่นนี้!

แดร์ริลตกตะลึงเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น

ฟอร์ดเองก็แปลกใจที่จีเวลยังจำเขาได้ เขายิ้มอย่างเย็นชาและพูดว่า “ฉันไม่คิดว่าผู้คนจะยังจำฉันได้หลังจากที่ฉันถูกขังอยู่ที่นี่เกือบสิบปีแล้ว”

ฟอร์ดมองดูแดร์ริลอย่างใกล้ชิด “พ่อหนุ่ม เมื่อฉันใช้ดาบของฉันตอนนี้ ฉันก็รู้สึกได้ถึงพลังงานภายในที่บริสุทธิ์ของนายที่แตกต่างจากสี่นิกายหลัก นายเป็นใคร?”

แดร์ริลสูดหายใจเข้า เขาสัมผัสได้อย่างนั้นเหรอ?

ชายผู้นั้นมีพลังที่น่ากลัว

ในขณะที่ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แดร์ริลก็พูดว่า "ผมเป็นคนธรรมดา"

เมื่อแดร์ริลพูดจบ จีเวลก็กล่าวต่ออย่างภาคภูมิใจว่า “อาจารย์ของฉันเป็นชายที่วิเศษ ไม่เพียงแต่ทรงพลังเท่านั้น แต่อาจารย์ของฉันยังสามารถเขียนบทกวีได้อีกด้วย แม้แต่ผู้อาวุโสจากสำนักพรานยังต้องพ่ายแพ้ให้แก่เขา”

“เขาแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ? แต่เขาไม่สามารถหลบดาบของฉันได้” ฟอร์ดพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

แดร์ริลหัวเราะ มันคือความจริง แม้ว่าชายคนนั้นจะพิการแต่เขาก็มีพลังที่น่ากลัว

ฟอร์ดไม่คิดที่จะจัดการกับพวกเขาแล้ว เขาเหลือบมองทั้งสองคนและพูดว่า “ฉันจะยกโทษให้ที่พวกนายบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ของฉัน แต่ฉันขอเตือนว่าอย่ามารบกวนฉัน”

หลังจากที่พูดจบ ฟอร์ดก็หันหลังเดินไป

แดร์ริลถอนหายใจเมื่อชายพิการจากไป

เวรเอ๊ย ชายคนนั้นแข็งแกร่งมากจนเขาแทบจะหายใจไม่ออกหลังจากการต่อสู้ครั้งนั้น

“จีเวล เธอบอกว่าฟอร์ดแข็งแกร่งมาก แต่แล้วทำไมเขาถึงติดอยู่ในที่แบบนั้นล่ะ?” แดร์ริลถาม