บทที่ 756

งานเข้าแล้ว!

มีคนอยู่ที่นี่

แดร์ริลตกใจแต่เขาก็พร้อมที่จะรับมือ

เขามองเห็นชายมีผมสีขาวที่สวมชุดเก่า ๆ และขาดรุงรัง ชายผู้นี้ดูเหมือนขอทานแต่ร่างกายที่กำยำของเขานั้นดูน่ากลัว

เขามีใบหน้าที่ผอมซูบและมีรอยแผลเป็นยาวอยู่บนหน้าผากของเขา เขาดวงตาที่หนักแน่นและเป็นประกาย

แดร์ริลสังเกตเห็นว่าเขาเหลือขาเพียงแค่ข้างเดียว เพราะชายคนนั้นได้สูญเสียขาอีกข้างหนึ่งไป เขาใช้ดาบสีดำแทนไม้เท้า ใบมีดของมันเป็นสีดำ ด้านหนึ่งของมันคมในขณะที่อีกด้านหนึ่งนั้นทู่

ดาบนั้นดูคล้ายกับดาบซุยถังที่สโลนเคยใช้ แต่เมื่อเขามองเห็นมันใกล้ขึ้น เขาก็พบว่ามันมีความกว้างกว่าดาบซุยถัง

แดร์ริลกลืนน้ำลาย เขาไม่คิดว่าเขาจะได้พบกับชายพิการผู้นี้ในหุบเขา

และสิ่งที่แดร์ริลประหลาดใจก็คือพลังของเขา เขารับรู้ได้ถึงความสามารถของชายผู้นั้นที่เกินความคาดหมายของเขาจนเขาไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของชายผู้นั้น

ในขณะนั้น จีเวลที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังของแดร์ริลก็ตะโกนขึ้นอย่างกล้าหาญ "คุณเป็นใคร? คุณมาทำอะไรที่นี่?"

ในขณะที่พูด จีเวลก็จ้องไปที่ชายคนนั้น แม้ว่าเธอจะเป็นกังวลแต่เธอก็อยากรู้เช่นกัน

"ฉันเป็นใครเหรอ?" เขาหัวเราะออกมาเสียงดังในขณะที่ใบหน้าของเขาดูหงุดหงิดเล็กน้อย “ฉันเป็นคนที่สังคมลืมไปแล้ว แล้วเธอสองคนล่ะ? บุกรุกเข้ามาในดินแดนของฉันเช่นนี้ พวกเธอกำลังมองหาที่ตายอยู่หรือเปล่า?”

จากนั้นเขาก็มองดูแดร์ริลอย่างใกล้ชิด “นายตกจากที่สูงขนาดนั้นแต่นายไม่ตาย นายจะต้องมีพลังมากแน่ ๆ นายมาจากหนึ่งในสี่นิกายหลักใช่ไหม? ถ้าให้ฉันเดา นายคงจะเป็นคนของสำนักกระบี่หรือว่าสำนักโอสถ…”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ แดร์ริลก็รีบส่ายหน้าและพูดว่า “ผมไม่ใช่ศิษย์จากสี่นิกายหลัก”

แดร์ริลมองเห็นความเกลียดชังในสายตาของชายผู้นั้นเมื่อเขากล่าวถึงสี่นิกายหลัก

ดูเหมือนว่าเขาคงจะมีความเกลียดชังอย่างลึกซึ้งต่อคนเหล่านั้น