บทที่ 780

”ไสหัวไป! อย่ามาเกะกะ!” โอดินเตะจัสตินออกไป

“ลูกพี่ผมขอร้อง ผมขอร้องจริง ๆ ๆได้โปรด...” ใบหน้าของจัสตินอาบไปด้วยเลือดขณะที่เขายังคงโอดครางต่อไป “ลูกพี่ เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะเดินชนพี่จริง ๆ พี่จะกระทืบผมอีกก็ได้ถ้าพี่ยังไม่หายโกรธ ผมขอร้องอย่าแตะตัวเธอเลยนะ”

ลิลี่รู้สึกซาบซึ้งกับคำกล่าวของเขาและรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่งที่เห็นสภาพของจัสตินถูกทำร้าย

“จุ๊ จุ๊” โอดินมองไปที่จัสตินด้วยรอยยิ้มและกล่าว “ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าไอ้ขี้แพ้อย่างนายก็มีความรู้สึกลึกซึ้งขนาดนี้ ฮ่าฮ่า! ก็ได้ ฉันจะไม่แตะต้องตัวเธอ แต่ฉันอยากจะให้นายคลานมาตรงนี้”

โอดินยกขาข้างหนึ่งมาวางพาดลงไปบนม้านั่ง จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ช่องว่างใต้หว่างขาของเขา

“ฮ่าฮ่า มันคงตลกน่าดู!”

“ไอ้เวร คลานเข้าไปเลย”

“ตราบใดที่นายคลานเข่าลอดไป โอดินก็จะปล่อยตัวเธอ! ฮ่าฮ่า!”

พรรคพวกของโอดินต่างรุมเยาะเย้ยในขณะที่ผู้คนภายในโรงเตี๊ยมเหลือบมองด้วยความสนอกสนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

สีหน้าของจัสตินตรึงเครียดขึ้นมาและกล่าว “ลูกพี่ ผมขอร้องอย่าทำให้มันยากสำหรับเราไปมากกว่านี้เลย...”

“ไอ้บัดซบ!” โอดินเตะจัสติน “ฉันให้โอกาสนายเพราะเห็นว่าสงสาร ฉันจะถามนายเป็นครั้งสุดท้าย นายจะคลานเข่าเข้ามาไหม?”

ทันใดนั้นโอดินก็โอบเอวลิลี่และกำลังจะจูบเธอ

“ลูกพี่ ผมจะคลาน! ผมคลานเอง!” จัสตินสำลักขณะเขาตะเบ็งเสียงออกมาอย่าตื่นตระหนกและแทบจะน้ำตาแตกเมื่อเขาคุกเข่าลงและกัดฟันกรอดคลานลอดไป

“ฮ่าฮ่า!”

“โอดิน ดูสิ เขาลอดหว่างขาไปจริง ๆ! ฮ่าฮ่า!”

“เหมือนอีหนูเลย! ฮ่าฮ่า!”

การเย้ยหยันและล้อเลียนจากบรรดาชายโฉดทำให้จัสตินตัวสั่นเทา หลังจากที่เขาได้คลานเข่าลอดหว่างขาไป เขาก็ทุลักทุเลที่จะลุกขึ้นยืนด้วยความปวดใจ เขาได้ทิ้งศักดิ์ศรีและความทรนงตัว รวมไปถึงอัตตาของเขาก็เพื่อลิลี่!

“ลูกพี่ ได้โปรดปล่อยตัวเธอไปเถอะ” จัสตินนั้นบ่อนำ้ตาแตก หยดน้ำตาของเขาผสมเข้ากับเลือดบนใบหน้า