บทที่ 779

”ฮ่าฮ่า”

“โอ้โห ลูกพี่ วันนี้ช่างโชคดีจริง ๆ!”

ชายสองสามคนที่อยู่ข้างโอดินก็เริ่มหยอกล้อ ตามประสานิสัยของพรรคพวกชายโฉด

ลิลี่นั้นเดือดดาลและสะบัดมือ แต่โอดินนั้นกำมือเธอไว้แน่นจนเธอแทบร้องไห้ “ปล่อย... ปล่อยมือฉัน”

จัสตินตื่นตระหนก และเดินเข้าไปหาโอดินอย่างรวดเร็วก่อนจะกล่าว “นี่นายจะทำอะไร? อย่าแตะต้องตัวเธอ!”

เขาชักดาบเหล็กออกมาจากเอวและกล่าว “ฉันขอบอกพวกนายไว้ก่อน ฉันเป็นหนึ่งในสาวกหอกระบี่ อย่ามาท้าทายฉัน”

ในวินาทีนั้น จัสตินรู้สึกประหม่ามากเพราะหอกระบี่เป็นแค่เรื่องโกหกที่จะทำให้พวกเขาหวั่นเกรง

หอกระบี่งั้นเหรอ? โอดินนั้นรู็สึกตกตะลึงก่อนจะเริ่มเยาะเย้ย “หอกระบี่อะไร? ฉันเดินทางท่องยุทธภพมาหลายไป ทำไมไม่เคยได้ยินชื่อ? ไอ้เวร นี่แกพยายามจะทำให้ฉันกลัวงั้นเหรอ?”

เพียะ!

โอดินยกมือขึ้นมาปัดดาบเหล็กของจัสตินหลุดมือ ทันใดนั้นจัสตินก็สัมผัสได้ถึงพลังงานอันเข้มข้นออกมาจากตัวขอโอดินและตัวเขาถึงกับทรุดถอยร่นไปสองสามก้าวแทบจะเสียการทรงตัว

ฮ่าฮ่า

บรรดาพรรคพวกโจรก็หัวเราะร่า

“ฉันก็นึกว่ามันจะแน่ ที่แท้มันก็เป็นขี้แพ้”

“ฮ่าฮ่า! ถือดาบแบบนั้นแล้วยังมาเสแสร้ง แกคิดว่าแกกำลังหลอกใครอยู่?”

การเย้ยหยันและล้อเลียนถาโถมเข้ามาใส่จัสตินซ้ำแล้วซ้ำเล่า จัสตินรู้สึกวิตกและเคืองโกรธในขณะที่เขาก็รู็สึกอับอายขายขี้หน้าเป็นอย่างยิ่งอีกด้วยเช่นกัน

จัสตินสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่น่ากังวลตั้งแต่พวกโจรมาถึง เขาเลยอยากจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่ใครจะรู้ว่าในตอนสุดท้ายพวกเขาก็ยังมาเจอกับปัญหา