บทที่ 778

”ลิลี่ ในเมื่อเธอเดินไม่ได้มันก็ไม่มีอะไรที่ไม่น่าเหมาะสมหรอก” จัสตินกล่าวอย่างตื่นเต้น

“ไม่เป็นไร... ฉันเดินไปเองได้” ลิลี่ฉีกยิ้มเบา ๆ และค่อย ๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าต่อ

ทั้งชีวิตของเธอ เธอจะยอมรับแค่ผู้ชายเพียงคนเดียวเท่านั้น เขาก็คือ แดร์ริล เธอจะปล่อยให้จัสตินมาแบกตัวเธอไปได้อย่างไร?

จัสตินถอนหายใจก่อนจะเดินตามเธอไป

ในที่สุดพวกเขาทั้งคู่ก็เดินมาถึงที่โรงเตี๊ยม ที่ปากประตูทางเข้าจัสตินจับดาบเหล็กที่คาดเอวของเขา เขาตระหนักรู้แล้วหลังจากถูกรุมกระทื้บเมื่อวานโดยพวกอันธพาลข้างถนน

‘นายจะถูกรังแกถ้าหากนายไม่มีอำนาจ’ เขาลงทุนซื้อดาบเหล็กไปถึงยี่สิบ เพื่อจะได้แสร้งว่าเป็นคนมีอำนาจเมื่อพวกอันธพาลข้างถนนเห็นก็จะได้ไม่กล้ามายุ่งย่ามกับเขา

ที่ปากทางเข้า จัสตินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ และสังเกตุเห็นได้ว่าผู้คนที่อยู่ภายในโรงเตี๊ยมดูเป็นมิตรและไม่เหมือนกับอัธพาล เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหาที่นั่งและสั่งบะหมี่สองชามและน้ำชา

“ลิลี่ โต๊ะมันเปื้อน เดี๋ยวฉันเช็ดให้เธอเอง” เขาใช้แขนเสื้อของเขาเช็ดโต๊ะและม้านั่งของลิลี่ แม้ว่าการเดินทางในครั้งนี้จะยากลำบาก แต่เขาก็ยังคงดูแลเอาใจใส่ลิลี่เป็นอย่างดี

ภายในไม่ถึง 15 นาที บะหมี่และน้ำชาก็มาเสิร์ฟ จัสตินฉีกยิ้มและกล่าว “ลิลี่ เราโชคดีมากที่มีโรงเตี๊ยมอยู่แถวชานเมืองแบบน้ี! กินเร็วเข้า! จากนั้นเราจะได้เดินทางต่อ ฉันจะหาโรงแรมที่ดีที่สุดให้เธอเองในตอนที่เราเดินทางเข้าเขตเมืองแล้ว!”

ลิลี่ตอบรับอย่างอ่อนโยน

ในใจของเธอ เธอไม่ได้กังวลกับความยากลำบากลำเข็ญตราบใดที่เธอจะพบเจอกับแดร์ริลได้เร็วขึ้น

“หัวหน้า! มาเร็ว!”

ทันใดนั้นก็มีคนตะโกนขึ้นมา ขณะที่มีคนสองสามคนพร้อมกับกระบี่และดาบกำลังมุ่งหน้าเข้ามาในโรงเตี๊ยมเห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้เป็นจอมยุทธแห่งยุทธภพ

เมื่อพวกเขาเดินเข้ามาในเต็นท์ พวกเขาก็นั่งลงที่โต๊ะข้าง ๆของลิลี่และจัสติน ตัวหัวหน้ามีรอยแผลเป็นบาดลึกยาวถึงห้านิ้วบนใบหน้าของเขา มันดูน่าหวาดผวา

เขาผู้นี้คือ โอดิน แมคมิลแลน โจรผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง