บทที่ 785

เสียงตบนั้นดังสนั่นก้องกังวาลไปทั่วทุกสารทิศ

…

อีกด้านหนึ่งในทวีปตะวันออกอันยิ่งใหญ่ที่เมืองดอกชบา

แดร์ริลและจีเวลกำลังนอนหลับอยู่ในโรงแรมแห่งหนึ่งและได้ยินเสียงฆ้องและกลองดังมาจากภายนอก

แดร์ริลตื่นขึ้นอย่างกะทันหันและกลิ้งตัวไปมาบนพื้นก่อนจะคลุมโปงตัวเองไว้ใต้ผ้าห่มในขณะที่เขายังคงได้ยินเสียงปั่นป่วนจากภายนอก

จีเวลและเขาเช่าห้องนอนร่วมกันและแน่นอนว่าจีเวลจะต้องนอนบนเตียง ส่วนตัวเขาจะต้องนอนที่พื้น

“ทำไมข้างนอกมันเสียงดังขนาดนี้?” จีเวลกล่าวถามขึ้นมาก่อนจะมุ่งหน้าไปที่หน้าต่างเพื่อมองออกไป

“แดร์ริล มานี่เร็ว!” ทันใดนั้นจีเวลก็หมดความสงสัยลงไปในทันทีและรู้สึกตื่นเต้นเป็นลิงโลดราวกับเด็กน้อย

ถนนด้านล่างพลุกพล่านไปด้วยผู้คนมากมาย

พ่อค้าแม่ขายก็โห่ร้องตะโกนกันเต็มสองข้างทางของถนน บ้างก็ขายขนมเค้ก บ้างก็ขายตะเกียงไฟ บ้างก็ขายลูกกวาด มันเป็นงานเทศกาลที่ดูมีชีวิตชีวา

“ดูมีชีวิตชีวามาก! ไปดูกันเถอะ!” จีเวลหัวเราะแล้วลากตัวแดร์ริลลงไปชั้นล่าง

แดร์ริลยังคงสะลึมสะลือ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ถูกเพราะถูกจีเวลลากไป

เขาอดใจไม่ได้ที่ต้องกล่าวถามกับบริกรที่เขาพบในชั้นล่าง “ทำไมข้างนอกถึงคึกคักขนาดนี้?”

บริกรฉีกยิ้มและกล่าว “พวกคุณทั้งสองคนคงไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหม? วันนี้เป็นวันแข่งร่ายบทกวี มันจัดขึ้นทุก ๆ สามปี!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จีเวลก็ดีดนิ้วขึ้นมาทันทีและยิ้มให้กับแดร์ริล ก่อนจะกล่าว “ใช่ ใช่ ใช่! ฉันจำได้แล้ว! สำนักพรานจะจัดแข่งร่ายบทกวีทุก ๆ สามปีและการแข่งขันในครั้งนี้ก็จัดขึ้นที่เมืองดอกชบาแห่งนี้ เราโชคดีมาก! งานแข่งร่ายบทกวีมันดึงดูดผู้คนมาเยอะมาก! เราไปดูเขาแข่งด้วยกันได้ไหม?”

แดร์ริลยิ้มเจื่อน ๆ ระหว่างที่ขยี้ตาที่ง่วงนอน “โอเค แวะไปดูกันสักหน่อย”

จีเวลส่งเสียงร้องตะโกนและรีบวิ่งออกจากโรงแรม

ถนนทั้งเส้นนั้นมีชีวิตชีวามากและแน่นขนัดเปี่ยมไปด้วยผู้คน ราวกับชาวเมืองทั้งหมดของเมืองดอกชบามารวมตัวกันอยู่ตรงนี้