บทที่ 786

สาวงามบนเวทีพูดใส่ไมโครโฟนว่า “ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ดิฉันมีนามว่า เพนนี ดิฉันได้รับเกียรติให้เป็นพิธีกรในการแข่งขันร่ายบทกวี สำหรับตอนนี้ เมื่อฉันบอกหัวข้อของการแข่งขันในครั้งนี้แล้ว ขอให้ทุกคนเตรียมตัววางองค์ประกอบของบทกวีของตนเองไว้

ใครก็ตามที่เขียนได้ดีที่สุดจะได้รับตำแหน่ง ปราชญ์ดอกชบา! คุณคงจะรู้ดีว่า ตำแหน่งนี้เป็นเกียรติสูงสุดของเหล่านักวิชาการและนักอ่านเขียน!”

เพนนีกวาดสายตามองดูฝูงชน “เอาล่ะ เมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ดังนั้นหัวข้อของการแข่งขันร่ายบทกวีในปีนี้คือ ‘ฤดูใบไม้ร่วง’ ใครก็ตามที่ร่ายบทกวีได้ไพเราะที่สุดจะเป็นผู้ชนะ!”

“ผมมีบทกวี!”

ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วมปรากฏตัวขึ้นผ่านฝูงชนและเดินออกไปยังเวที

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เขาด้วยความประหลาดใจที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา หัวข้อนี้เพิ่งจะถูกประกาศ แล้วเขาจะแต่งบทกวีได้รวดเร็วเช่นนี้ได้อย่างไร?

ดังนั้น พวกเขาจึงอยากรู้อยากเห็นและต้องการที่จะได้ยินบทกวีของเขาขึ้นมาทันที

เพนนีที่อยู่บนเวทีเองก็ประหลาดใจ จากนั้นเธอก็ยิ้มเบา ๆ และพูดว่า “โปรดร่ายบทกวีของคุณได้เลย”

ชายรูปร่างอ้วนท้วมพยักหน้า เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาหมุนศรีษะไปมาอย่างช้า ๆ ก่อนที่เขาจะเริ่มร่ายบทกวีออกมา

“ดื่มด่ำในคืนฤดูใบไม้ร่วง

“รุ่งอรุณพะอืดพะอมภายในทรวง

“หากแม้นว่าฉันจะเบื่อหน่ายอย่างหนักหน่วง

“ฉันทำได้เพียงร้องไห้คร่ำครวญ”

ในวินาทีที่เขาร่ายจบ เขาก็ถามเพนนีอย่างเป็นกังวลว่า “เพนนีผู้งดงาม บทกวีของผมมีความหมายมากใช่ไหม? คุณคิดว่าผมพอจะมีโอกาสชนะหรือไม่?”

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา จีเวลก็อดไม่ได้ที่จะพ่นขนมในปากของเธอออกมาก่อนที่เธอจะหัวเราะและพูดว่า “ฮ่า ฮ่า! นายท่านแดร์ริล บทกวีของชายผู้นั้นช่างน่าสนใจ เขาเพิ่งจะร่ายบทกวีน่าขันออกมา! ฮ่า ฮ่า!”

ในขณะเดียวกัน ฝูงชนก็โห่ร้องและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

“ฮ่า ฮ่า! ฉันกำลังจะตายเพราะการหัวเราะ มันเป็นบทกวีที่ยอดแย่อะไรเช่นนี้ ฮ่า ฮ่า!”

“เขาอยากจะชนะ? เขาจะต้องเมาค้างอยู่แน่เลย”

เพนนีที่อยู่บนเวทีก็เม้มริมฝีปากของเธอและยิ้มแสยะก่อนที่จะพูดกับชายอ้วนท้วมผู้นั้นว่า “เชิญคุณกลับไปสงบสติอารมณ์เสียก่อน”

ในเวลาเดียวกัน ชายร่างกำยำสองคนก็วิ่งขึ้นไปบนเวทีแล้วเตะชายอ้วนท้วมลงจากเวที

การแข่งขันร่ายบทกวีไม่ใช่การละเล่นของเด็ก ชายผู้นี้จะต้องเป็นตัวสร้างปัญหาอย่างแน่นอน บทกวีที่เขาเพิ่งร่ายเมื่อครู่นี้ ไม่สามารถเรียกว่าบทกวีน่าขันได้ด้วยซ้ำ

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าขึ้นไปบนเวทีโดยไม่คิดอีก

ไม่กี่นาทีต่อมา ชายวัยกลางคนในชุดคลุมยาวก็ค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปบนเวที

ด้วยแว่นตากรอบสีทองของเขา เขาดูเหมือนนักปราชญ์อย่างแท้จริง