บทที่ 817

จีเวลมองดูโจดี้ด้วยความสงสาร เธอเคยเป็นขอทานมาก่อนและเธอก็เคยผ่านความทุกข์ทรมาณมามากมาย ถึงแม้ว่าเธอจะดูแข็งแกร่ง แต่เธอก็มีจิตใจที่อ่อนโยน เธอจึงทนไม่ได้เมื่อเธอได้เห็นสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า

เดบร้าขมวดคิ้ว ใบหน้าของเธอเองก็แสดงความเห็นอกเห็นใจออกมาเช่นกัน

‘เธอป่วยหนักตั้งแต่อายุยังน้อย เธอเป็นความงามที่มีอายุสั้นอย่างนั้นเหรอ? ช่างน่าสงสาร’ เดบร้าครุ่นคิด

ในไม่ช้า คนรับใช้ก็เข้ามาพร้อมกับโอสถเยียวยาจิตใจ

แอนดี้รับยามาและรีบป้อนให้โจดี้ทันที จากนั้นเขาก็พูดเบา ๆ ว่า "ที่รัก คุณจะต้องหายดีในไม่ช้า"

อย่างไรก็ตาม ไม่มีทีท่าว่าอาการของโจดี้จะดีขึ้นเลย ถึงแม้ว่าเธอจะทานโอสถเยียวยาหัวใจไปแล้วก็ตาม ร่างกายของเธอยังคงสั่นสะท้านในขณะที่เธอพูดเบา ๆ ว่า “ที่รัก ฉันทนไม่ไหวแล้ว คราวนี้ฉันคงทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ที่รัก…”

“อย่าพูดเช่นนั้นที่รัก ผมขอร้อง ได้โปรดอย่าพูดเช่นนั้นอีก” น้ำตาของแอนดี้ไหลหลั่งลงมา จากนั้นเขาก็พูดต่อว่า “ผมจะไม่ปล่อยให้เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับคุณ อดทนหน่อยที่รัก คุณได้ยินผมไหม? คุณได้ยินผมไหม?”

เสียงของแอนดี้สั่นเทา มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมแม้แต่โอสถเยียวยาจิตใจก็ไร้ประโยชน์ แล้วเขาจะทำยังไงได้อีก?

ผู้อาวุโสสำนักโอสถต่างก็เป็นกังวล แม้แต่โอสถเยียวยาจิตใจก็ยังไร้ผล ดูเหมือนว่านายหญิงแห่งนิกายจะไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

ในขณะที่พวกเขากำลังเป็นกังวล จู่ ๆ ก็มีใครบางคนพูดขึ้นว่า “แม้แต่โอสถอันศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่สามารถช่วยชีวิตเธอได้ สำนักโอสถนั้นไร้ประโยชน์เพียงใด? พวกคุณไม่แม้แต่จะสามารถรักษานายหญิงแห่งนิกายของพวกคุณได้เลย"

เสียงนั้นเป็นเสียงของแดร์ริล

โอ้!

ทุกคนมุ่งความสนใจไปที่แดร์ริลทันที เขายืนอยู่ที่นั่นอย่างไร้ความรู้สึก

"หุบปาก!"

ผู้อาวุโสสำนักโอสถโกรธจัด

นายหญิงแห่งนิกายของพวกเขากำลังจะตาย แต่เขากลับพูดเรื่องไร้สาระต่อไปได้อีก เขาคงอยากที่จะตายสินะ!