บทที่ 818

“นายหญิงแห่งสำนักของเราป่วยเพราะค่ายกลไม่ถูกต้องอย่างนั้นเหรอ?”

“นี่มันเรื่องไร้สาระอะไร!”

ผู้อาวุโสสำนักโอสถหลายคนต่างก็ไม่พอใจ “ถ้าเป็นเช่นนั้น บอกมาสิว่า ค่ายกลภายในห้องนั้นไม่ถูกต้องยังไง?”

แดร์ริลหัวเราะในขณะที่เขาชี้ไปที่กระจกที่อยู่ทั้งสองฝั่งภายในห้อง จากนั้นเขาก็กล่าวว่า “สำนักโอสถจะต้องกลั่นโอสถตลอดทั้งปีและไฟของหม้อน้ำนั้นมีความแรงอยู่เสมอจนมันทิ้งพลังหยางเอาไว้รอบ ๆ ในตอนแรกค่ายกลภายในห้องอาจจะดี แต่ทุกสิ่งได้เปลี่ยนไปด้วยกระจกสองบานนี้ เพราะว่ากระจกสามารถส่งผลกระทบต่อพลังงานของสิ่งแวดล้อมได้ และกระจกสองบานที่หันหน้าเข้าหากันเช่นนี้ ก็จะสะท้อนพลังงานจากกระจกทั้งสองบานและขยายพลังหยางให้แข็งแกร่งมากขึ้นหลายเท่า

ผู้ชายจะถือพลังหยาง ในขณะที่ผู้หญิงจะถือพลังหยิน ดังนั้น ผู้ชายที่อาศัยอยู่ที่นี่จะมีความกระฉับกระเฉง และหลังจากที่ผ่านไปนาน พลังหยินของผู้หญิงจำเป็นต้องขยายเพิ่มขึ้นเพื่อปกป้องพลังหยางที่อยู่ภายในห้อง และนั่น คือสาเหตที่เธอล้มป่วยเช่นนี้ และเธอก็จะรู้สึกหนาวสั่นในทุกครั้งที่อาการของเธอกำเริบ”

เมื่อแดร์ริลอธิบายสถานการณ์จบ ภายในห้องนอนก็ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ

เมื่อแดร์ริลก้าวเข้ามาในห้อง เขารู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องกับค่ายกลภายในห้อง ดังนั้นจึงสรุปได้ว่า ผู้ร้ายคือ พลังหยางของสำนักโอสถและกระจกสองบานภายในห้องที่หันหน้าเข้าหากัน

ทั้งห้องเงียบสงัดในทันที!

พวกเขามองไปที่แดร์ริลด้วยความตกตะลึง อารมณ์ของพวกเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไป!

สิ่งที่ชายคนนั้นพูดมันเป็นความจริงหรือไม่?

มันไม่น่าเชื่อถือ

ในขณะนั้น ผู้อาวุโสจูปิเตอร์ก้าวไปข้างหน้าและพูดอย่างเย็นชาว่า “พ่อหนุ่ม นายหมายความว่า นายหญิงแห่งสำนักของเราจะหายถ้าหากว่าเราถอดกระจกสองบานนั้นออกอย่างนั้นเหรอ? ดูเหมือนว่านายจะสร้างเรื่องนี้ขึ้นมาเอง ค่ายกลไม่มีอยู่ในโลกนี้”

แดร์ริลยิ้มบาง ๆ และพูดว่า “มันก็ขึ้นอยู่กับพวกคุณว่าจะเชื่อหรือไม่”

แดร์ริลไม่มีความจำเป็นที่จะต้องญาติดีกับสำนักโอสถ เขาไม่อยากแม้แต่จะเข้าไปวุ่นวาย แต่เขาเพียงแค่สงสารโจดี้ที่เธอจะต้องทนทุกข์ทรมานทั้ง ๆ ที่เธออายุยังน้อย

มันไม่สำคัญอีกต่อไป เมื่อเขาได้บอกไปแล้วว่าควรจะทำยังไง!

มันอยู่ที่ว่าใครอยากจะเชื่อหรือไม่