บทที่ 819

"นี่มัน?"

ทุกคนต่างก็ตะลึงเมื่อพวกเขามองเห็นแก้มที่เปลี่ยนเป็นสีดอกกุหลาบของนายหญิงแห่งนิกาย

เดบร้ารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เธอเขยิบเข้าไปยืนใกล้แดร์ริลมากขึ้น

เขาสามารถแต่งบทกวี กลั่นยา และเขายังรู้แม้แต่วิชาค่ายกล ไม่มีอะไรที่ชายผู้นี้ทำไม่ได้

จีเวลเองก็ภาคภูมิใจในตัวเขา เธอคว้าแขนของแดร์ริลและพูดว่า "ว้าว คุณเก่งมาก! ในที่สุดพี่สาวโจดี้ก็ฟื้นแล้ว!"

แอนดี้เองก็ตกตะลึงเช่นกัน เขารู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก เขากอดโจดี้เอาไว้แน่นในขณะที่น้ำตาของเขายังคงไหลริน “ที่รัก ที่รัก ขอบคุณ ตอนนี้เธอหายแล้ว! ขอบคุณพระเจ้า…”

โจดี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย “ที่รัก นี่ฉันไม่สบายอีกแล้วเหรอ?”

ในขณะที่พูด โจดี้ก็รู้สึกเขินอายเมื่อเธอมองเห็นผู้คนมากมายที่อยู่ภายในห้องของเธอ

“ใช่ แต่ว่าตอนนี้คุณสบายดีแล้ว” แอนดี้หัวเราะในขณะที่เขาร้องไห้ในเวลาเดียวกัน เขามองไปรอบ ๆ และพูดว่า "พวกท่านทุกคนออกไปได้แล้ว ฉันมีอะไรจะพูดกับท่านเจ้าสำนักเกเบิล”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้อาวุโสสำนักโอสถทุกคนก็หันหลังและเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่พวกเขาเดินไปถึงที่ประตูพวกเขาก็ยังคงจ้องมองแดร์ริลด้วยความประหลาดใจ

ชายผู้นั้นมีความสามารถมากจริง ๆ!

เมื่อทุกคนจากไป แอนดี้ก็เข้ามายืนโค้งคำนับให้กับแดร์ริล ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความปลื้มปิติ “คุณช่างเป็นคนที่น่าทึ่ง แดร์ริล ฉันตามหาหมอที่เก่งกาจตั้งแต่เหนือจรดใต้เพื่อรักษาอาการป่วยของภรรยาของฉัน แต่ไม่มีใครรักษาเธอได้เลย ฉันไม่เคยคิดเลยว่ามันเป็นเพราะกระจกสองบาน ฉันขอขอบคุณคุณจริง ๆ”

ทัศนคติของแอนดี้ที่มีต่อแดร์ริลเปลี่ยนไปในทันที โจดี้เป็นคนเดียวที่เขารักมากที่สุดในชีวิตของเขา และถ้าหากว่าเธอต้องตายจากไป เขาเองก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่เช่นกัน

ไม่ว่าคำพูดของแดร์ริลจะฟังดูแย่แค่ไหน แต่ชายผู้นี้ก็คือผู้ที่ช่วยชีวิตภรรยาของเขาเอาไว้ และเขาก็จะเป็นหนี้บุญคุณชายผู้นี้ตลอดไป!

แดร์ริลพูดอย่างเป็นกันเองว่า “ภรรยาของคุณอยู่ในบ้านนานเกินไปแล้ว เมื่อเธอรู้สึกดีขึ้น ให้พาเธอออกไปเดินเล่นบ่อย ๆ”