บทที่ 830

แดร์ริลนั้นจดจำได้เป็นอย่างดีว่าโดน็อกได้หลบหนีไปท่ามกลางความวุ่นวายในตอนที่บุกถล่มตระกูลดิกสัน แดร์ริลไม่ได้คาดคิดว่าโดน็อกนั้นจะมีชีวิตรอด นับประสาอะไรกับการที่โดน็อกได้ไปค้นพบอาวุธมหาประลัย

โซรันกล่าวต่อ “แดร์ริล เราไม่ทันได้เจอกับขวานแยกนภา การปรากฏตัวขึ้นของมันทำให้เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ภูเขาเสียดฟ้ามหัศจรรย์พังทลายลงมาก็เพราะมัน และยังเกิดปล่องภูเขาไฟที่เต็มไปด้วยลาวาแทน นอกจากปล่องภูเขาไฟอุบัติขึ้นแล้ว ตอนนี้ภูเขาลูกนั้นก็เหลือเพียงแค่ซากปรักหักพัง แม้แต่ร่องรอยของอาวุธมหาประลัยก็ไม่มีเหลือให้เห็น”

จากนั้นซาร่าก็กล่าวเสริมขึ้นมาทันควัน "ในปล่องภูเขาไฟมีลาวาท่วมขึ้นมาเยอะมาก มันทำให้ฉันกลัว!”

แดร์ริลถอนหายใจขณะเขาพยักหน้า “พ่อทูนหัว ผมไม่ได้ที่นี่เพื่ออาวุธมหาประลัย หน้าที่หลักของผมคือมาช่วยอีวอนและโมนิก้า”

เขากำหมัดแน่นขนัดและกล่าว “ทั้งสองคนติดแหงกอยู่ในพระราชวังแน่นอน ฉะนั้นผมจำเป็นที่จะต้องไปช่วยพวกเธอออกมา”

โซรันรีบกล่าวตอบอย่างรวดเร็ว “ได้โปรดอย่าผลีผลามนัก แดร์ริล นายจะรีบใจร้อนไปช่วยพวกเธอไม่ได้ พระราชวังมีการรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนามาก นายจะบุ่มบ่ามบุกเข้าไปข้างในง่าย ๆ ไม่ได้ ฉันช่วยนายได้ แต่เราจะต้องวางแผนให้รัดกุมรอบคอบ”

“ใช่แล้ว”

แดร์ริลพยักหน้าตอบรับ เขารู้สึกซาบซึ้ง เขาเสิร์ฟเครื่องดื่มให้กับพ่อทูนหัวของเขาและกล่าวถาม “โอ้ จริงสิ พ่อแม่ของผมพวกท่านเป็นยังไงบ้างครับ?”

นับต้ังแต่สมรภูมิรบที่หอคอยดาวปราถนา พ่อแม่ของแดร์ริลก็ถูกส่งตัวมาอาศัยอยู่กับตระกูลคาร์เตอร์ เขาไม่รู้ชะตากรรมของทั้งสองคนว่าเป็นอย่างไร

โซรันหัวเราะร่าขณะเขาเรียกขวัญแดร์ริล “ไม่ต้องห่วง พ่อแม่ของนายสบายดี นายไม่จำเป็นต้องกังวล โอ้จริงสิ แดร์ริล ฉันมีอีกเรื่องที่สำคัญที่เราจะต้องคุยกัน เมื่อไหร่ที่นายกลับไปจักรวาลโลก เราจะต้องหาฤกษ์จัดงานแต่งงานให้นายกับเรเชล”

อะไร?

แดร์ริลรู้สึกเขินอายเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“พ่อ!”

ทันใดนั้นเรเชลก็กระวนกระวายและขุ่นเคือง เธอลุกขึ้นยืน “ต้องให้หนูบอกพ่ออีกกี่ครั้ง ว่าหนูไม่มีวันที่จะแต่งงานกับแดร์ริล ทำไมพ่อต้องมาบังคับหนูด้วย?”

ดวงตาของเรเชลแดงก่ำ เธอหันหลังและวิ่งหนีออกไปจากโรงเตี๊ยม

ซูซานก็ลุกขึ้นยืนทันที “เรเชล...”

เธอกำลังจะวิ่งไล่ตามเรเชลด้วยรองเท้าส้นสูงของเธอ

อย่างไรก็ตาม โซรันก็รั้งตัวซูซานไว้และกล่าวน้ำเสียงเย็นชา “ปล่อยลูกไป ให้ลูกได้สงบสติอารมณ์ ไม่นานเดี๋ยวลูกก็กลับมา ที่นี่คือโลกใหม่มันไม่ใช่ถิ่นของเรา เรเชลคงจะไม่หนีไปไหน”