บทที่ 831

อีวานตกตะลึงและกล่าวถามอย่างสงสัย “เขาไม่ได้หายตัวไปหรอกเหรอ?”

“เขาไม่ได้หายตัวไป!” เรเชลกระทืบเท้าของเธอและแผดเสียง “ฉันหงุดหงิดมากที่เห็นหน้าเขา ฉันไม่เข้าใจเลย เขาก็มีภรรยาแล้ว ทำไมพ่อของฉันยังต้องการที่จะให้ฉันแต่งงานกับเขาด้วย? ฉันจะทำยังไงดีอีวาน? หรือว่าเราควรจะหนีไปด้วยกัน...”

หนีไปด้วยกัน?

เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น อีวานก็หน้าซีดเซียวทันที “เรเชล เราจะใจร้อนผลีผลามไม่ได้”

พวกเขาเคยหนีหายไปด้วยกันหลายครั้งหลายหน แต่ตระกูลคาร์เตอร์ก็ตามหาพวกเขาเจอตลอด

โซรันนั้นโมโหมากกับเรื่องราวเหล่านั้น โซรันถึงขั้นไปต่อว่าอาจารย์ของเขาเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้น

เรเชลกระทืบเท้าของเธอ “แล้วนายคิดว่าเราควรจะทำยังไง​?”

“ไม่ต้องห่วงเรเชล” อีวานกระวนกระวาย เขาเกาหูขณะหน้าแดงเถือก ทันใดนั้นเขาก็คิดอะไรได้ “นึกออกแล้ว!”

อีวานยิ้มอย่างชั่วร้ายขณะที่เขากล่าว “ฉันกับอาจารย์เพิ่งจะเห็นแด๊กซ์และเชสเตอร์ ที่ร้านอาหารนอกเมืองเมื่อเช้านี้ พวกเขามีเรื่องกับผู้อาวุโสสำนักประกายแสงและได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำไมเราไม่ใช้ข่าวนี้ล่อลวงแดร์ริลให้ไปที่นั้นดีล่ะ?”

เรเชลยักคิ้วและกล่าว “มันจะมีประโยชน์อะไร? ในเมื่อนายต่อกรกับเขาไม่ได้”

อะแฮ่ม! อะแฮ่ม!

อีวานสำลักอย่างอักอ่วน รอยยิ้มเจื่อน ๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ก็จริง ที่ฉันสู้เขาไม่ได้ เราจะล่อลวงแดร์ริลไปที่ปากปล่องภูเขาไฟต่างหาก และทันทีที่เขาเผลอ เราก็ฉวยโอกาสนั้น...”

อีวานกล่าวไม่ถึงประโยคสุดท้ายของเขา แต่เขากลับทำท่า ‘ผลัก’ แทน

“เยี่ยมเลย เป็นความคิดที่บรรเจิดมาก...”

เรเชลหัวเราะร่าเมื่อเธอได้ยินแผนการ จากนั้นเธอก็ปรบมือชอบใจตกลงยินยอม

…

อีกด้านหนึ่งภายในโรงเตี๊ยม

แดร์ริลและโซรันได้สนทนากันอย่างออกรส ก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกลับไปพักในห้องเช่า

แดร์ริลนั้นจองไว้สองห้อง ห้องหนึ่งสำหรับเขาและจีเวล ส่วนอีกห้องหนึ่งนั้นสำหรับเดบร้า