บทที่ 872

แดร์ริลรู้สึกใจสลายกับความโศกเศร้าและต้องการแก้แค้นเท่านั้น ใครก็ตามที่สังหารลิลี่นั้นสมควรตาย ไม่ว่าฆาตกรจะเป็นใคร เขาจะทำให้ฆาตกรชดใช้อย่างสาสมกับความผิดครั้งนี้!

“แดร์ริล ใจเย็นก่อน...” เดบร้าค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหาและกล่าวอย่างนุ่มนวล “ฉันจะคอยติดตามนายไปทุกที่ แต่ฉันยังจะไปจากคฤหาสน์ตระกูลคาร์เตอร์ในตอนนี้ไม่ได้ พ่อทูนหัวของนายได้รับบาดเจ็บอยู่ในขั้นวิกฤต ถ้าหากอาการของเขาแย่ลงในตอนที่เรากำลังเดินทางไปทวีปโลกใหม่ เราจะทำยังไง?”

ตระกูลคาร์เตอร์ได้รับบาดเจ็บแสนสาหัสล้มตายจากการต่อสู้กับทหารหลวง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งโซรันที่ได้รับบาดเจ็บถูกแทงมากกว่าร้อยแผลไปทั่วทั้งร่างกาย ผิวหนังของเขาฉีกขาดจนแทบจะไม่มีชิ้นดี ในฐานะเจ้าสำนักพราน เดบร้าก็ยังเก่งกาจเยี่ยมยุทธในด้านวิชาทางการแพทย์

ก่อนหน้านี้เดบร้าได้ผสมยาสูตรพิเศษที่จะใช้รักษาอาการบาดเจ็บของโซรัน เธอจำเป็นที่จะต้องเฝ้าไข้เขาเพื่อสังเกตอาการและสรรพคุณของยา ฉะนั้นเธอยังจะไปจากคฤหาสน์ตระกูลคาร์เตอร์ไม่ได้

“ฮื้ม!”

แดร์ริลสูดลมหายใจเข้าลึกและหันไปมองเดบร้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น “นานแค่ไหนกว่าอาการของพ่อทูนหัวจะดีขึ้น?”

ในขณะเดียวกัน แด๊กซ์และเชสเตอร์ต่างก็จ้องมองเดบร้าอย่างมีความหวัง

หลังจากสูดลมหายใจเข้า เดบร้าก็กล่าวตอบอย่างจริงจัง “อย่างน้อยหนึ่งวัน แดร์ริล... มันไม่จำเป็นที่จะต้องรีบร้อนเพื่อไปแก้แค้น แค่รอไปอีกวันนึง”

“เฮ้อ...”

แดร์ริลค่อย ๆ นั่งลงพร้อมกับดวงตาที่แดงเถือกจากความเลือดร้อน

…

ระหว่างนั้น...

ในโรงแรมที่เมืองมิด

ภายในห้องแลนวินกำลังนั่งอยู่บนโซฟาและเหยียดยืดตัวที่อ่อนล้าของเธอ

ลิลี่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างและจ้องมองลงไปที่ถนนข้างนอกด้วยความเหม่อลอย

หลังจากการเดินทางอันยาวนาน ลิลี่และแลนวินก็มาแวะพักที่โรงแรม

ลิลี่รู้สึกอึดอัดใจขณะมองดูตลาดนัดยามค่ำคืนที่จอแจวุ่นวายอยู่ด้านนอก