บทที่ 873

ลิลี่กัดฟันและยืนนิ่งไร้อารมณ์

ตลอดการเดินทาง เธอต้องอดทนกับพฤติกรรมที่ไม่มีเหตุผลของศิษย์พี่ของเธอ

อย่างไรก็ตาม เธอก็จะไม่ยอมก้มตัวลงต่ำเพื่อไปล้างเท้าให้แลนวิน มันล้ำเส้นเกินไป

ลิลี่ทนกับความไร้สาระของแลนวินไม่ได้อีกต่อไป ในขณะที่ตัวของเธอสั่นไปด้วยความโกรธเคือง

แลนวินโมโหมากที่เห็นว่าลิลี่ไม่ตอบรับกับคำสั่งของเธอ “นี่ ยัยขี้เหร่! ฉันบอกให้แกมาล้างเท้าไง! แกหูหนวกจริง ๆ ใช่ไหม?”

แลนวินเตะกะละมังในตอนที่เธอกล่าวเช่นนั้น

พรึ่บ!

น้ำสาดกระเด็นออกจากกะละมังและกระเซ็นไปโดนตัวลิลี่

…

ในระหว่างนั้น

ภายในคฤหาสน์ตระกูลคาร์เตอร์ แดร์ริลขังตัวเองอยู่ในห้องและนอนอยู่บนเตียงดึงผ้าห่มมาคลุมตัวและกำไว้แน่นมือ

เขากำลังคิดถึงลิลี่!

เขาบอกกับตัวเองว่าให้รออีกแค่วันเดียวเพื่อที่จะให้พ่อทูนหัวของเขาพ้นจากขีดอันตราย เขาอยากจะกวาดล้างสำนักประกายแสงให้สิ้นซาก เพื่อล้างแค้นให้กับลิลี่!

ความเจ็บปวดของเขาในตอนนี้เปรียบเสมือนถูกผ่าอกและเอามีดกรีดหัวใจ เมื่อไหร่ก็ตามที่เขานึกถึงการจากไปของลิลี่!

จีเวลนั้นรู้สึกเป็นกังวลที่เห็นแดร์ริลกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก เธอประตูห้องเข้าไปหาแดร์ริลและอ้อนเขาให้ออกไปซื้อของกับเธอ

จีเวลรู้ดีว่าหนทางเดียวที่จะทำให้แดร์ริลสบายใจขึ้นก็คือการให้เขาได้ออกไปสูดอากาศเดินเล่น

อย่างไรก็ตาม แดร์ริลก็ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะอยากออกไปซื้อของ! ในตอนนี้เขาอยากจะไปที่โลกใหม่และเผชิญหน้ากับสำนักประกายแสง! แต่ท้ายที่สุด เขาก็ไม่สามารถจะปฏิเสธคำขออ้อนวอนซ้ำ ๆ ของจีเวลได้ และจบลงด้วยการที่เขาพาจีเวลออกไปข้างนอก

เมืองมิด ซึ่งเป็นที่ตั้งของคฤหาสน์ตระกูลคาร์เตอร์นั้น มีขนาดใกล้เคียงกับเมืองตงไห่และทั้งสองเมืองนี้ก็เจริญรุ่งเรืองมาก