บทที่ 877

แดร์ริลวางสายไป เขายิ้มเยาะในขณะที่เขาจ้องมองไปที่แลร์รี่ “เงินสดจะมาถึงภายในครึ่งชั่วโมง เตรียมตัวเอาไว้ได้เลย”

“โอ้โห!”

ฝูงชนถึงกับตกตะลึง!

ในขณะที่หลายคนยังคงดูถูกแดร์ริล

"ฮ่าฮ่า เงินสดหนึ่งพันล้านเหรียญจะมาถึงภายในครึ่งชั่วโมงเหรอ? เขาต้องคิดว่าตัวเองอยู่ในดินแดนมหัศจรรย์ใช่ไหม?"

“เขาหนีออกจากโรงพยาบาลจิตเวชมาหรือเปล่า?”

“ดูการกระทำที่น่าสงสารของเขาสิ เขาเพิ่งจะพูดว่า เงินสดหนึ่งพันล้านเหรียญเหรอ? ฉันเดาว่าแม้แต่เงินเพียงแค่หนึ่งแสน เขาก็ยังไม่มีปัญญาหามาเลย”

เสียงของการดูถูกเหยียดหยามดังก้องอยู่ภายในห้างสรรพสินค้า

แลร์รี่แสดงสีหน้าที่สงบในขณะที่เขารู้สึกเกลียดชังจนไม่สามารถอธิบายได้ “โอ้ แกล้อฉันเล่นใช่ไหม?”

‘ชายผู้นี้จะหาเงินสดหนึ่งพันล้านเหรียญมาจากที่ไหนได้?'

แลร์รี่คงจะเสียสติไปแล้วถ้าหากว่าเขาเชื่อในคำพูดของแดร์ริล

มุมปากของแดร์ริลโค้งขึ้นเล็กน้อย “ท่านประธานวู้ด อยู่รอกับฉันที่นี่ก่อนสักครึ่งชั่วโมงไม่ได้เหรอ?”

ในความเป็นจริง แดร์ริลสามารถทำลายล้างห้างสรรพสินค้าลงได้ด้วยการโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียว

อย่างไรก็ตาม เขาเป็นคนที่มีหลักการ เพราะฉะนั้นเขาจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เขาทำให้เสียหาย

และที่สำคัญ เขาไม่ลืมที่จะต้องแก้แค้นให้กับจีเวลอย่างแน่นอน!

"แน่นอน!"

แลร์รี่พยักหน้าอย่างเย้ยหยัน “ฉันจะอยู่รอที่นี่ครึ่งชั่วโมง แต่ถ้าฉันไม่เห็นเงินภายในครึ่งชั่วโมงแล้วล่ะก็ ฉันกล้าพูดได้เลยว่า แกอาจจะใช้เท้าเดินเข้ามาที่นี่ แต่แกจะต้องกลับออกไปด้วยเปลหามอย่างแน่นอน”

แลร์รี่ตะโกนสั่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่รอบตัวเขา “จับตาดูเขาเอาไว้ให้ดี อีกครึ่งชั่วโมงจัดการหักแขนขาแล้วโยนมันลงไปในแม่น้ำให้เป็นอาหารปลาได้เลย”

"ครับท่าน!"

หลังจากได้รับคำสั่ง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมากกว่าหนึ่งโหลก็เข้ามารายล้อมแดร์ริลและจีเวลด้วยใบหน้าที่ดุร้าย

จีเวลสับสนเล็กน้อยกับฉากที่อยู่ตรงหน้า เธอจับแขนของแดร์ริลแน่นและกระซิบเบา ๆ ว่า “นายท่าน จะมีคนส่งเงินมาให้คุณจริง ๆ เหรอ?”

การได้เห็นรอยฝ่ามือแดงบนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ ทำให้แดร์ริลรู้สึกเจ็บปวด เขาลูบศีรษะของจีเวลและบอกเธอว่า “ไม่ต้องเป็นห่วง เงินสดจะมาถึงในอีกไม่ช้า ฉันไม่เคยโกหกเธอ ใช่ไหมล่ะ?”

จีเวลรู้สึกมั่นใจเจ้านายของเธอ หลังจากที่มองดูท่าทางที่จริงจังของแดร์ริล