บทที่ 890

แดร์ริลถอนหายใจ อุโมงค์ลับแห่งนี้เต็มไปด้วยทางแยกมากมาย และลีรอยก็หนีหายไปทันควันในตอนที่แดร์ริลคลาดสายตาจากเขา

แดร์ริลรู้สึกหมดหนทางและยอมถอดใจที่ไล่ตามลีรอย เขาอยากจะเดินกลับออกไปจากห้องลับในทิศทางที่เขาเดินเข้ามา แต่เขาก็ต้องตกตะลึงงันเมื่อเขาหันหลังกลับ

ซวย! เขาหาทางเดินกลับไปไม่ได้!

มันจบแล้ว...

แดร์ริลมึนงง เขาควรจะทำอย่างไรดี? ห้องลับแห่งนี้ชวนสับสนและซับซ้อนราวกับเขาวงกต เขาจะติดกับอยู่ในนี้หรือไม่?

ไม่มีทาง เขาจะต้องหาทางออกไปจากที่นี่และทำลายสำนักประกายแสงเพื่อล้างแค้นให้กับลิลี่น้อย

แดร์ริลตกอยู่ในอาการงุนงง หัวหมุน ขณะลุกลี้ลุกลนกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้องลับเพื่อหาทางออก

อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องโถงด้านข้างของพระราชวังฟูเหยา

มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งบ่มเพาะอยู่

อายุของเธอนั้นดูอ่อนวัย แต่ใบหน้าของเธอสวยสดงดงามจนสะดุดสายตาของผู้คน

เธอคนนี้คือลูกสาวของลีรอย ลิเดีย

ชั้นวางที่ตั้งอยู่เคียงข้างเธอนั้นเต็มไปด้วยสมบัติล้ำค่าจากทั่วทุกมุมโลก ไม่ว่าผู้บ่มเพาะคนไหนมาเห็นสมบัติล้ำค่ากองนั้นก็จะต้องอิจฉาเธออย่างแน่นอน!

หลังจากที่ลีรอยเข้าควบคุมพระราชวังฟูเหยาได้ เขาก็รวบรวมโอสถทั้งหมดของพระราชวังฟูเหยามาและป้อนมันให้กับลูกสาวของเขาเพื่อบรรลุระดับกำลังภายในเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับเธอ

ปึง !

ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออกและลีรอยก็รีบวิ่งเข้ามาในสภาพเหงื่อตกไหลย้อยเปียกชุ่มไปทั้งตัว

ลิเดียลืมตาตื่นขึ้นมาและกล่าวถามทันที “พ่อ! เกิดอะไรขึ้น? ทำไมท่านพ่อถึงเหงื่อแตกขนาดนี้...”

“ลิเดีย!”

ลีรอยรีบก้าวเดินเข้าไปหาและจับแขนลูกสาวเขาไว้แน่นขนัด “เร็วเข้า เราต้องไปแล้ว เดี๋ยวนี้”

“ท่านพ่อ เราจะไปที่ไหน...” ลิเดียค่อนข้างสับสนและซักถามต่อ “ทำไมเราต้องไปจากที่นี่ด้วย?”

ลิเดียไม่รู้เลยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น