บทที่ 900

แดร์ริลดีใจสุดขีดเมื่อคิดเช่นนั้น เขาจ้องมองผางถ่งอย่างจริงจังและกล่าว “บอกผมที มีคนแบบไหนบ้างที่ติดอยู่ในเจดีย์ชั้นอื่น?”

สีหน้าของแดร์ริลเปี่ยมไปด้วยความหวังในตอนที่เขาซักถาม ขนาดหงส์ดรุณผู้โด่งดังในประวัติศาสตร์ยังมาปรากฏตัวที่ชั้นแรกของเจดีย์ เขาจึงสงสัยว่าจะมีผู้ทรงพลังมากมายอีกกี่คนที่ติดอยู่ในชั้นอื่น ๆ

ผางถ่งฉีกยิ้มทันทีขณะเขากล่าวตอบ “นายท่าน แน่นอนที่ว่าผู้ทรงพลังมากมายจะต้องสถิตอยู่ในชั้นเจดีย์ที่สูงยิ่งขึ้นไป แต่กระนั้นทุก ๆ ชั้นก็แยกขาดออกจากกันด้วยม่านมนตรา ข้าจึงไม่มั่นใจว่าใครบ้างที่อยู่ชั้นเหนือตัวข้า”

“ฮึบ!” แดร์ริลตกตะลึงขนหัวลุกเมื่อได้ยินเช่นนั้น คนที่ติดอยู่ในชั้นสองมีพลังมากกว่าคนที่ติดอยู่ในชั้นแรก? เพียงแค่ชั้นแรกเองก็มีจอมยุทธระดับจักรพรรดิยุทธถึง 10 คนแล้ว! ผู้ทรงพลังที่ติดอยู่ในชั้นสองจะมีพลังมหาศาลขนาดไหน?!

แดร์ริลสงสัยใคร่รู้เป็นอยากมาก แต่ช่างน่าเสียดายที่เขายังไม่สามารถที่จะปลดปล่อยคนในเจดีย์ชั้นสองได้ เพราะเขายังไม่มีศิลาบูรณะสวรรค์ก้อนที่สอง ซึ่งมันเป็นของที่หายากมาก

เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ อีกครั้งเมื่อเขาคิดถึงเรื่องนี้

ชายหญิงคู่หนึ่งที่ดูสะดุดตา ก็ยืนอย่างเงียบสงัดอยู่ข้างผางถ่ง

ชายหญิงสองคนนี้ดูเหมือนจะเป็นคู่รักกัน

ชายผู้นี้มีเสน่ห์ของความเป็นวายร้าย ด้วยดวงตาสีแดงฉาน พร้อมกับรอยสักรูปหมีตัวใหญ่บนแผ่นหลัง

ผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างเขาก็สวยสดงดงามมีเสน่ห์เช่นเดียวกัน พร้อมกับรอยสักรูปงูสีแดงสดที่สะโพกของเธอ

พวกเขาทั้งคู่อยู่ในระดับจักรพรรดิยุทธ เป็นผู้ที่ทรงพลังที่สุดในเจดีย์ชั้นนี้

“พวกท่านสองคน พวกท่านมีนามว่าอะไร?” แดร์ริลเดินไปยืนข้างหน้าจ้องมองชายคนนั้นแล้วกล่าวถาม

“นายท่าน พวกเราทั้งสองคนไม่มีชื่อ” ชายคนนั้นกล่าวตอบด้วยความเคารพพร้อมกับก้มโค้งคำนับ “บรรดาผู้คนในยุทธภพเรียกข้าว่า ขุนศึกเนตรโรหิต”

ขุนศึกเนตรโรหิตก็ผายมือไปที่ผู้หญิงซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เขา “นี่คือภรรยาของข้าที่ผู้คนเรียกนางว่าพญานาคพิโรธ”

“ขุนศึกเนตรโรหิตและพญานาคพิโรธ” แดร์ริลพยักหน้า จากนั้นเขาก็บ่นพึมพัมอยู่ในใจก่อนที่จะเก็บคน 500 คนกลับเข้าไปในเจดีย์

เจดีย์นั้นจดจำว่าแดร์ริลคือเจ้านายของมันและยอมให้เขาย่อส่วนเจดีย์ลงมาเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตรด้วยความนึกคิดของเขาที่สั่งการ จากนั้นแดร์ริลก็ถือมันไว้ในมืออีกครั้ง