บทที่ 899

”ฮ่าฮ่า! ไม่ต้องคุกเข่าแล้ว ลุกขึ้นยืนเถอะ”

แดร์ริลนั้นปลื้มปริ่มตื้นตันกับฉากที่ได้เห็นและรู้สึกตื่นเต้นเป็นลิงโลดอย่างบอกไม่ถูก!

จู่ ๆ แดร์ริลก็มีกองกำลังเพิ่มมาอีก 500 คนภายใต้การบังคับบัญชา และแถมพวกเขาทุกคนยังเป็นจอมยุทธผู้ทรงพลังและแข็งแกร่งมากอีกด้วย ความรู้สึกนี้มันอธิบายไม่ถูกจริง ๆ !

บรรดาชายหญิงทั้งหมด 500 คน ลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียงกันตามคำสั่งของเขา

แดร์ริลกวาดสายตามองพวกเขาไปทั่ว

มีชายหญิงกว่า 500 คน ที่ผสมผสานกันระหว่างช่วงยุคสมัยราชวงศ์ต่าง ๆ เพียงแค่ชำเลืองมองครั้งแรกก็คงจะไม่ครอบคลุมทั้งหมด

แต่ถึงอย่างไร ก็มีชายคนหนึ่งที่ชวนสะดุดตามากที่สุดในบรรดา 500 คน! สายตาของแดร์ริลและหกเทพธิดาก็จับจ้องไปที่เขาในทันที!

‘โอ้โห! ไอ้ผู้ชายคนนี้หน้าตาน่าเกลียดมากจริง ๆ’

มันคือความจริงที่ว่าทำไมตัวเขาถึงกลายเป็นจุดสนใจ เหตุก็เพราะว่าหน้าตาของเขานั้นน่าเกลียดเกินไป

ชายคนนี้อายุราวสามสิบ เขามีคิ้วที่โค้งสูง ดวงตาเล็กเพียงแค่ถั่วเขียว จมูกของเขาชี้หงายขึ้น ใบหน้าดำคล้ำราวกับน้ำหมึก และมีเส้นผมบางเบาอยู่บนกระหม่อม

คงไม่มีใครอยากจะชายตามองหน้าเขาอีกเป็นครั้งที่สอง ก็ด้วยใบหน้าที่ชวนขนหัวลุกชูชันเช่นนั้น!

แดร์ริลแทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่ทันทีที่เห็นหน้าเขา แดร์ริลอดใจไม่ได้ที่จะต้องเดินไปหาและซักถาม “นายชื่ออะไรเหรอ?”

แดร์ริลยิ้มเจื่อน ๆ เมื่อเขาถามเช่นนั้น ชายคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาตอนนี้คือหนึ่งในบรรดาคนที่อ่อนแอที่สุด นอกเหนือไปจากใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวแล้ว เขาก็อยู่แค่ในระดับปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นหนึ่งเท่านั้น อภินิหารเจดีย์เจ็ดยอดนั้นสามารถที่จะขังคนไว้ได้แค่เพียงหนึ่งพันคน มันจึงทำให้แดร์ริลรู้สึกสงสัยว่าอะไรดลบันดาลใจให้เจ้านายคนก่อน ๆ จับตัวชายคนนี้มาขังไว้

ชายผู้นี้ไม่ได้มีท่าทีถ่อมตัวหรือแม้แต่หยิ่งยโสอะไร เมื่อเห็นว่าแดร์ริลกำลังสนใจเขาอยู่ เขาคาราวะแดร์ริลด้วยท่าฝ่ามือประสานกัน ก่อนที่จะกล่าวตอบอย่างสุภาพ “นายท่าน ข้ามีนานว่าผางถ่ง หรือที่รู้จักกันในนาม ซื่อหยวน”

‘อะไร?’ ในหัวของแดร์ริลปั่นป่วนเขารู้สึกราวกับว่าหูฝาดไป “ขออีกครั้ง เมื่อกี้... ท่านบอกว่า ท่านชื่ออะไร?”

“ข้ามีนามว่า ผางถ่ง หรือที่รู้จักกันเป็นอย่างดีในนามว่า ซื่อหยวน” ผางถ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม