บทที่ 920

อีเว็ตต์กังวลเมื่อได้ยินว่าสโลนต้องการจะเข้าไปในอุโมงค์ลับ “พี่สโลน มันมีอสูรร้ายอยู่ข้างใน พี่ต้องระวังตัวให้ดี”

สโลนพยักหน้าเงียบ ๆ ภายในชั่วพริบตา เธอก็บินไปที่ทางเข้าอุโมงค์ลับราวกับสายฟ้าแลบ

“ฮะ? เดี๋ยว...”

“หยุด!”

บรรดาสาวกที่เฝ้าปากทางเข้าไม่ทันได้ตั้งตัว สโลนแค่ยกมือขึ้นพวกเขาก็กระเด็นกระดอนไปก่อนจะร่วงลงนอนกองกับพื้น!

เมื่อเหล่าสาวกลุกขึ้นยืนตั้งตัวได้ สโลนก็เข้าไปในอุโมงค์ลับเรียบร้อยแล้ว!

ในขณะเดียวกัน แดร์ริลที่เข้าไปในอุโมงค์แล้วก่อนหน้านี้ เขามองเห็นทางเดินที่ทอดยาวอยู่ตรงหน้า อุโมงค์มีความลึกกว่าสองสามร้อยเมตร และมีโคมไฟห้อยขนาบทั้งสองข้างของกำแพงหิน

ขณะที่เขาก้าวเดินเข้าไปในอุโมงค์ พื้นที่ของมันก็ค่อย ๆ ขยายกว้างขึ้นและในเวลาเดียวกัน เขาก็รู้สึกได้ถึงคลื่นความร้อนที่พุ่งเข้ามาปะทะใบหน้า

แดร์ริลรู้สึกราวกับว่าเขาได้กลับไปอยู่ในปล่องภูเขาไฟอีกครั้ง

เปรี้ยง!

เขาสัมผัสได้ถึงการสั่นไหวของรัศมีพลังที่อยู่ด้านหลัง

แดร์ริลหันหลังกลับทันที และเขาก็หน้านิ่วคิ้วขมวด

เรือนร่างอันเย้ายวนน่าดึงดูดก็พุ่งเข้ามาหาตัวเขาอย่างรวดเร็ว

คนที่ตามหลังเขามาคือ สโลน!

แดร์ริลถึงกับหน้าบูดบึ้งเมื่อเห็นเธอ “เธอเข้ามาทำอะไรที่นี่?”

‘ฉันสั่งสาวกไปแล้วนี่ว่าไม่ให้ใครเข้ามา? แล้วทำไมพวกเขาถึงปล่อยให้เธอเข้ามาได้?’

สโลนจ้องมองแดร์ริลและกล่าวอย่างขึงขัง “นายคิดว่าลูกกระจ๊อกลูกกระโล่ของนายจะหยุดฉันได้เหรอ ถ้าฉันอยากจะเข้ามา?”

“ยัยนี่...” แดร์ริลถอนหายใจ เขาเริ่มรู้สึกกังวล ‘สโลนแหกเข้ามาในอุโมงค์งั้นเหรอ?’

โฮก!

ทันใดนั้น เสียงร้องคำรามน่าสะพรึงกลัวก็ดังสะท้อนออกมาจากอุโมงค์ลึก!