บทที่ 923

แดร์ริลและสโลนใช้เวลากว่าสองสามนาทีในการโต้เถียงกัน ก่อนที่เปลวเพลิงโลหิตจะสงบลงในที่สุด

“แจ่ม!”

แดร์ริลฉีกยิ้มและคลายชั้นเกราะป้องกันออก “ดูเหมือนว่าเราจะปลอดภัยแล้วตอนนี้”

สโลนเริ่มขยับตัวหนีห่างออกไป หน้าของเธอแดงก่ำขณะที่ดึงเสื้อของแดร์ริล เธอกระชากเสื้อแจ็คเก็ตของเขาและเอามาสวมใส่ ใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับลูกแอปปเปิ้ล

“อย่าแม้แต่จะคิดว่าจะเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง!” สโลนจ้องเขม็งไปที่แดร์ริล

สโลนรู้สึกอับอายและไม่พอใจอย่างยิ่ง

เธอเป็นถึงแม่ทัพเทพธิดาสงคราม แต่เธอก็ต้องมายืนแนบชิดติดตัวแดร์ริลเป็นเวลานาน

ถ้าหากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป เธอยังจะมีหน้าไปเป็นจอมทัพของทั้งสามกองทัพได้อย่างไร?

แดร์ริลยิ้มร่าและกล่าวตอบ “เรื่องอะไร? ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอเลยสักนิด”

เขาอยากจะหัวเราะ

เขาไม่คิดว่าสโลนจะเป็นคนที่มีบุคคลิกน่าค้นหา

สโลนเป็นเทพธิดาสงครามและทุกคนให้ความเคารพแก่เธอ แต่กระนั้นความน่ารักและสีหน้าที่ขวยเขินของเธอมันมีเสน่ห์อย่างยิ่งยวด

“แก…” สโลนขบริมฝีปาก เธอเดือดดาลแต่เธอก็ฉงนสงสัยเช่นเดียวกัน

แดร์ริลพูดถูกแล้ว เขาไม่ได้ทำอะไรเธอเลยตอนที่เธอยืนใกล้กับเขาในชั้นเกราะป้องกันขนาดกะทัดรัด

อย่างไรก็ดี...

หัวใจของสโลนเต้นระรัวเมื่อเธอนึกถึงตอนที่ได้เบียดเสียดอย่างแนบชิดเมื่อสักครู่ เธอรู้สึกอับอายและโมโหมาก

“ข้าไม่คาดคิดว่าพวกเจ้าทั้งสองจะสามารถป้องกันตัวเองจากเปลวเพลิงโลหิตของข้าได้!”

ทันใดนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงกล่าวทุ้มต่ำกังวาลมาจากส่วนลึกในอุโมงค์

นั่นใคร?

แดร์ริลและสโลนตกอกตกใจ พวกเขาหันหน้าไปทางต้นเสียง และถึงกับตกตะลึง