บทที่ 922

’ให้ฉันหลับตางั้นเหรอ?’

เมื่อสโลนกล่าวเช่นนั้น แดร์ริลก็รีบหันไปจ้องมองเธอทันที

ไม่ว่าใครก็ตามก็ต้องบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าสโลนมีทรวดทรงที่ยั่วยวน

“แก…” สโลนหน้าแดงก่ำ เธอรู้สึกเสียใจที่ไม่น่าบุกเข้ามาในอุโมงค์ลับจนทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้

แดร์ริลยิ้มให้เธอ เขากวาดสายตามมองไปตามตัวเธออยู่สักพัก ก่อนจะหัวเราะชอบใจออกมาดังลั่น จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นและลูกไฟสีขาวก็ฉายขึ้นมาบนฝ่ามือ!

“แดร์ริล! แก...” สโลนหงุดหงิดและกระทื้บเท้า “แกเป็นอะไรของแก? ไหนแกบอกว่าใช้เปลวเพลิงเย็นไร้มลทินไม่ได้แล้วไง? ไอ้ที่อยู่ในมือนั่นมันคืออะไร?”

เธอทั้งโกรธทั้งอับอายในเวลาเดียวกัน

สโลนขบริมฝีปาก เธอเริ่มด่าทอแดร์ริลอยู่ในใจ

‘กล้ามาหลอกฉันได้ยังไง!’

แดร์ริลฉีกยิ้ม “ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ท่านแม่ทัพสโลน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง ฉันคงจะแตกตื่นเลยปล่อยพลังเปลวเพลิงไร้มลทินออกมาได้อีกครั้ง”

ขณะเขากล่าว เขาก็ดับเปลวเพลิงเย็นไร้มลทิน!

“นี่แกจะทำอะไร? แดร์ริล? ทำไมแกดับเปลวเพลิงเย็นไร้มลทินไปล่ะ? ปล่อยมันออกมาเลย เร็วเข้า ให้มันมากินเปลวเพลิงอันนี้” สโลนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล

“ฉันไม่จำเป็นต้องปล่อยมันออกมา เปลวเพลิงโลหิตทำอะไรฉันไม่ได้” แดร์ริลกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“แล้วฉันล่ะ?” สโลนถึงกับหมดพูด

แดร์ริลมีเปลวเพลิงเย็นไร้มลทินอยู่ในร่างกาย ฉะนั้นแล้วเปลวเพลิงอื่น ๆ ก็จะทำอะไรเขาไม่ได้ แต่กระนั้นสโลนกลับไม่ได้มีของวิเศษเช่นนั้น เธอไม่มีทางเลือกนอกจากจะต้องใช้ชั้นเกราะป้องกันห่อหุ้มเรือนร่างของเธอ มันจะปกป้องเธอได้เพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น แต่มันคงทนต่อไปได้อีกไม่นาน!

เมื่อเธอเห็นว่าแดร์ริลยิ้มกรุ้มกริ่ม เธอก็รู้ทันทีว่าแดร์ริลต้องการให้เธอวิงวอนให้เขาช่วย

‘ฉันเป็นแม่ทัพหญิง เป็นจอมทัพ เป็นถึงเทพธิดาสงคราม! ฉันจะไปยอมตามใจเขาได้ยังไง?’

สโลนกัดฟันแน่น และใช้กำลังภายในของเธออีกครั้งเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับชั้นเกราะที่ห่อหุ้มตัวเธออยู่ และคอยป้องกันเปลวเพลิงโลหิต

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างกายของเธอก็กลายเป็นสีแดงฉาน เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังตกทุกข์ได้ยาก

มันชัดเจนแล้วว่าสภาพของเธอคงจะไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

โฮก! โฮก!

เถาอู้ร้องคำรามอย่างต่อเนื่องราวกับว่ามันคลุ้มคลั่ง เปลวเพลิงโลหิตที่ลุกโชนก็พุ่งเข้ามาหามนุษย์ทั้งสองคนมากขึ้น