บทที่ 926

แดร์ริลตกตะลึง เขาตกใจมากจนแทบจะดึงสติไว้ไม่อยู่

บ้าจริง!

เถาอู้อยากจะให้พวกเขาดูแลลูกทั้งสองคน?

โฮก!

เถาอู้แผดเสียงทุ่มต่ำโศกเศร้าและกล่าวขอร้องกับแดร์ริล “น้องชาย ได้โปรด... เจ้าต้องช่วยดูแลลูก ๆ ของข้า ได้โปรด ทั้งสองคนเขยิบเข้ามา! ให้ลูก ๆ ของข้าจดจำพวกเจ้าว่าเป็นอาจารย์ด้วยหยดเลือด! ข้าขอร้อง...”

เถาอู้อ่อนแอลงยิ่งกว่าเดิม เสียงของมันเริ่มสับเส่า

หัวใจแดร์ริลเศร้าสลดเมื่อเห็นเช่นนั้น เขาเดินเข้าไปหาอสูรร้ายพร้อมกับสโลน

เถาอู้ไม่ใช่แค่เพียงสัตว์วิเศษเท่านั้น แต่มันยังเป็นถึงราชาอสูร! มันอยู่ในระดับเดียวกันกับมังกรฟ้า และเสือขาว และบรรดาสัตว์วิเศษเหล่านั้นจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครง่าย ๆ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มันก็ขออ้อนวอนเพื่อเห็นแก่ลูกหลานของมัน ช่างเป็นฉากที่น่าสะเทือนใจ!

แดร์ริลรู้สึกจุกอก เขากล่าวตอบด้วยความเคารพนับถือ “ท่านอาวุโสเถาอู้ ไม่ต้องห่วง เราจะดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี”

“ดี นั่นดีมาก” เถาอู้พยักหน้าดวงตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง “มาเร็ว เข้ามาหยดเลือดเพื่อทำพิธีพวกเขาจะได้จดจำพวกเจ้าว่าเป็นท่านอาจารย์!”

แดร์ริลพยักหน้าขณะมองไปที่สโลน พวกเขากรีดนิ้วและหยดเลือดลงไปบนไข่ของเถาอู้

เปรี้ยง!

ลำแสงสองดวงพุ่งออกมาจากไข่หินทั้งสองฟองนั้นทันที มันส่องสว่างอุโมงค์ลับทั้งหมดด้วยแสงเจิดจ้า!

พวกเขาทำพิธีเสร็จแล้ว!

แดร์ริลและสโลนต่างรู้สึกตื่นเต้น และพวกเขาก็โอบกอดไข่ไว้บนอกคนละฟอง

เฮ้อ!

เถาอู้ถอนหายใจ ความปราถนาสุดท้ายของมันก็เติมเต็มแล้ว มันไม่มีอะไรที่คางคาใจอีกต่อไป

“ข้าขอฝากลูกทั้งสองคนไว้กับเจ้า น้องชาย” เถาอู้กล่าวน้ำเสียงเบาลง มันจ้องมองดูลูกของมันอย่างสลดใจ

ในที่สุดร่างใหญ่ยักษ์ของอสูรก็ร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง ดวงตาของมันปิดสนิท และมันก็หมดลมหายใจ

แดร์ริลและสโลนรู้สึกกล่าวอะไรไม่ออก พวกเขารู้สึกโศกเศร้าเกินว่าจะบรรยายได้