บทที่ 933

ขณะที่เขากล่าว โยเอลก็จ้องไปที่แลนวินด้วยความชื่นชม

โยเอลแอบชอบแลนวินมานานกว่าสามปีแล้ว ตั้งแต่ที่เขาเข้าร่วมกับสำนักสุญตาเมื่อสามปีก่อน เขาก็หลงรักแลนวินตั้งแต่แรกเจอ

ในหัวใจของโยเอล แลนวินไม่ใช่แค่เพียงสาวสวยเท่านั้น เธอยังมีเสน่ห์และยั่วยวนอีกด้วย และบางวันเขาแอบฝันถึงเธอด้วย!

เฮ้อ!

แลนวินถอนหายใจและกล่าวอย่างร้อนรน “ถ้ามันง่ายจริง ฉันคงไม่ขอกำลังเสริมจากสำนักหรอก”

จากนั้นลิลี่ก็เดินเข้ามาหาพวกเขาพร้อมกับถ้วยน้ำชา

แลนวินจ้องไปที่ลิลี่ และรู้สึกว่าได้พบกับที่ระบายความหงุดหงิด “นี่ ยัยขี้เหร่ ฉันแค่ขอให้แกไปชงชามาให้ ทำไมแกชักช้ายืดยาดขนาดนี้ ช้ามาก! ฉันไม่รู้แล้วว่าคนอย่างแกจะมีปัญญาทำอะไรได้มากไปกว่านี้อีกไหม”

ตั้งแต่โยเอลเดินมาถึง แลนวินก็ทำกับลิลี่เหมือนคนรับใช้ และคอยกดหัวอยู่ตลอดเวลา

แลนวินคิดว่าลิลี่เป็นเพียงคนหน้าตาอัปลักษณ์ที่ไร้ค่า เป็นภาระของเธอที่จะต้องแบกมาทำภารกิจด้วย

ดูเหมือนว่าลิลี่มาที่นี่เพื่อคอยชงน้ำชาและเสิร์ฟน้ำเท่านั้น

แต่กระนั้น แลนวินก็ยังไม่พอใจ ทันทีที่เธอหันไปเจอลิลี่ แลนวินก็มักจะชอบขยี้ปมด้อยของเธอ

ลิลี่ไม่ได้ตอบสนองอะไร เธอรินน้ำชาอย่างเงียบ ๆ เธอรู้สึกประหม่าและเธอก็ทำน้ำชากระเด็นออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ไสหัวไปเลย ยัยขี้เหร่!”

โยเอลก็ยกมือขึ้นมาปัดป้องอย่างขยะแขยง เขาไม่ได้แม้แต่จะหันมามองลิลี่ “ไร้ค่าแล้วยังไม่ระวังตัวอีก แค่เทน้ำชาปกติเธอยังทำไม่ได้เลย ออกไปเดี๋ยวนี้ อย่ามารบกวนบทสนทนาของฉันกับศิษย์พี่”

คนแอบรักก็มักจะเห็นด้วยเสมอกับคนที่แอบชอบ

โยเอลรู้ดีว่าแลนวินนั้นรำคาญลิลี่ เขาเลยรู้สึกไม่ชอบลิลี่ด้วยเช่นเดียวกัน